lunes, 6 de febrero de 2017

CAELUM MC. - BARROFASHION

 CAELUM MC. - MARÍA CASTRO
BARROFASHION
PAZO DA CREGA
BARRO


      María Castro, responsable de Caelum MC. presentou na BarroFashion as súas últimas creacións que resultaron un exito á vista dos aplausos que arrincou do público que abarrotaba o Pazo dá Crega


     Queremos agradecer a María Castro as facilidades que nos dou e as suas modelos para poder realizar este traballo.



BarroFashion Solidario - 2017
      O desfile BarroFashion Solidario pechou o 5º Nadal Solidario en Barro que  foi organizado pola A.C. Amigos da Fervenza da Barosa



       Nesta 5ª edición "Nadal Solidario en Barro"  pretendeu recoller e superar os máis de 500 kg do ano pasado.



    Establecéronse 9 puntos de recollida en total, situados en tódalas parroquias do concello, en distintos lugares, como centros públicos, locais comerciais ou hosteleiros.



    Colaboron na actividade como patrocinadores Copyline, Envialia-Transpobedasa, Adega Moraima, Supermercado DIA e Supermercado San Antoniño.



  Colaborou tamén na actividade locais, entidades públicas e privadas, locais comerciais, locais hosteleiros que figuran como puntos de recollida.



    O día 28 de Xaneiro de 2017 pechouse esta acción solidaria cun desfile benéfico donde se  recolleron alimentos como cacao, azucre ou aceite.



     A Asociación Cultural "Amigos da Fervenza da Barosa" de Barro, organizou un novo "Nadal Solidario en Barro" na súa 5ª edición ,que é unha Campaña de Recollida de Alimentos Non perecedeiros para familias de Barro.



     Esta campaña desenrolouse durante todo o Nadal ata despois da festividade de Reis, en Xaneiro de 2016, e pretende recoller a colaboración dos veciños de Barro coas persoas máis necesitadas do noso Concello.



     Dende a AC Fervenza da Barosa invitouse  a outras entidades públicas ou privadas para facilitar dita recollida e acadar o máximo número de kilos de alimentos, coa pretensión de superar os máis de 500 kg recollidos o ano pasado.



     Para unha maior eficiencia na recollida dúas persoas da directiva actuaron como Coordinadores da mesma, participando o resto da directiva da AC e os socios.



     Tódolos alimentos recollidos foron entregados aos Servizos Sociais do Concello de Barro, para que dentro do seu programa de reparto de alimentos llo fagan chegar de maneira anónima a quen corresponde.



     Dende a Asociación queremos agradeceron a resposta das xentes un ano mais, e esperan volver a repetir o próximo ano.



     A resposta de publico o desfile foi moi importante e consolidase xa como un referente na comarca e agradecen a todos los colaboradores súa axuda que fai posible o evento.



Participarón no evento

LD
KUKUBARA
THALITA DUMONT
TRASNIÑOS
ESPAZO BELO
MY Moon
CAELUN MC
MH
MI VESTIDOR AZUL
ISA NAILS
D´NOA
MATILDA WISH
ESCUELA TÉCNICA DE JOYERIA DEL ATLÁNTICO
UNIVERSE DISCO MOVIL
ESTEFANIA CARRERA
AS VAGALUMES



Pazo da Crega    
      No nucleo urbano de Barro atópase o Pazo dá Crega, tamén coñecido como Pazo de San Antoniño.



     Destaca pola súa cheminea almenada e e neste momento loce todo o seu explendor despues da posta en valor dos ultimos anos.


MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
XOAN ARCO DA VELLA

MARÍA XOSÉ PORTEIRO - XORNALISTA POLITICA

 MARÍA XOSÉ PORTEIRO
XORNALISTA - POLITICA
FEMINISTA - ECOLOXISTA 


      Antes de nada agradecer a María Xosé o tempo que nos adicou, que me supo a pouco, escoitaba e esta muller na radio moitas veces e sempre me sorprendía os comentarios claros, rotundos, sen voltas, en tempos que as xentes son correctas, ela e quen de chamar as cousas tal como son.
     Falar con ela e un luxo aínda que non esconde o seu oficio de periodista e tamén pregunta e escoita un pracer gozar de unha conversa con ela.

     Meu agradecemento por o tempo que nos dedicou.


Algo de ti.
     Son filla da emigración: meu pai de Lugo, miña nai asturiana, eu madrileña, criada en Cuba, onde vivín ata os 14 anos. Son galega por decisión propia pero teño un corazón viaxeiro e cosmopolita. Recorrín medio mundo por mor do meu traballo e profeso a cidadanía universal. Pero para iso, é preciso sentirse parte dalgún lugar. No meu caso, Galicia.



     Quería adicarme á medicina pero a marcha de Cuba frustrou ese soño. Comecei moi nova a traballar en prensa e radio. Co paso do tempo especialiceime en comunicación corporativa como xefa de prensa do Concello de Vigo, despois directora-xerente de Información e Comunicación Local SA (Incolsa), e máis recentemente na Fundación de los Ferrocarriles Españoles.



     Entre moitos outros medios, traballei para El País, Radio Popular, El Pueblo Gallego, La Voz de Galicia, a SER, a Radio Galega ou a TVG. Desde hai tempo son comentarista da actualidade en radio e prensa. Esporadicamente colaboro con algún medio extranxeiro, como The Washington Post. A xestión cultural tamén foi parte do meu traballo profesional e así a fixen en Incolsa ou no Museo del Ferrocarril de Madrid.



     Milito no PSdeG e nas súas filas fun concelleira en Vigo en dúas ocasións, Deputada autonómica, en outras dúas, Deputada no Congreso Español, membro da Asamblea parlamentaria do Consello de Europa e Delegada da Xunta en Argentina e Uruguay. Levo oito anos afastada da política activa, e nunca deixei o vínculo coa miña actividade profisional que alternei coa política desde 1987 ata 2009.



     Escribín varios libros, algúns hai xa moitísimo tempo (Quen é quen no primeiro parlamento galego e Celso Emilio Ferreiro, compañeiro do vento e das estrelas, sairon en 1981). Publiquei unha novela, Covardes, en 2001, o ensaio “Vine, vi y hablé... las mujeres ante el discurso público” en 2012. Participei en diversas publicacións con máis autores arredor de cuestións de xénero, ecoloxía, comunicación ou política internacional.



Home/muller. Feminismo.
     Temos diferentes papeis dentro da especie que somos, do ponto de vista da natureza. Sen dúbida, iso marcou unha diferencia de roles que, chegados a o reduccionismo que hoxe coñecemos, son unha cárcere para as mulleres. O termos capacidade para decidir cando e como queremos ou podemos ser nais, foi un avanzo incuestionable para ir acadando os mesmos dereitos ca os homes. O cambio social producido pola Revolución Francesa que recoñeceu os dereitos de cidadanía aos homes sen ter en conta a súa orixe ou posición social, quedou inconcluso ao excluirnos as mulleres do chamado “contrato social”. Case que tres séculos despois, o movemento feminista, a quen lle debemos ese recoñecemento pola súa loita a prol do sufraxio e, progresivamente, dunha igualdade plena de dereitos e deberes, segue sendo imprescindible para conseguir unha sociedade equilibrada, xusta, cívica. É, ademais, un movemento pacifista, contra a violencia, asumible por igual por mulleres ca por homes.



 Dúas razóns para mobilizarse ata deixar a vida por ellas
     Teño dúas que me levarían a ese extremo, pero espero que non sexa preciso (hehe...). Non poño unha antes da outra, porque para min van da man: evitar a catástrofe climática que pode levar ao fracaso da Humanidade, é dicir, o ecoloxismo, e a xa citada loita pola igualdade entre tódolos seres humáns, sen distinción por razón de pertencer a un outro sexo, ou o que é o mesmo, o feminismo.


Que lle ocorre aos políticos cando se sentan nun sillón?
     En xeral, cando se consigue algunha situación de poder, sexa político, económico, intelectual, ou mesmo sexual, se moven algunhas neuronas en sentido non desexado. O feito de saberse con capacidade para modificar a vida dos demáis fai que algunhas persoas se fagan adictos e se lles suba á cabeza. Coido que é unha posibilidade moi frecuente na natureza humana, pero iso non xustifica nada. Hai que ter os pes no chan, a cabeza lúcida e o corazón aberto para se colocar sempre na posición daqueles para quen se traballa desde calquera posición, por moi alta, ou predominante, que sexa. E se non se pode facer por medios propios, como se di popularmente, hai que facelo mirar por algún especialista en trastornos do comportamento e da persoalidade... Do ponto de vista sociolóxico, temos que lembrar que somos moi poderosos pois podemos pensar e expresarnos libremente, denunciar os abusos, aunar os nosos esforzos cos de outras persoas que sinten e pensan o mesmo, e transformar as cousas. As peores cadeas son as que nos deixamos poñer na nosa conciencia, unhas veces por covardía, outras por comodidade, outras por egoísmo.




As peores cadeas son as que nos deixamos poñer na nosa conciencia, unhas veces por covardía, outras por comodidade, outras por egoísmo.



Cré que hai solucións a esta sociedade actual?
     Toda a Historia da Humanidade é un permanente cambio cara a mellorar as condicións de vida e, de feito, se nos comparamos con como se vivía hai cen, douscentos ou trescentos anos -que non son nada no cómputo total desde que se ten coñecemento da nosa existencia coma especie- ese cambio foi feito a velocidade expoñencial. Tal vez, nese avanzo tan intenso e rápido, estea tamén a clave do desaxuste que o crecemento incontrolado e desigual está a producir. Eu non teño a receita, pero a miña conciencia me di que temos que crer na capacidade das persoas para identificar e distinguir o ben do mal. Sen desenvolver esa cualidade e tomarmos decisións acordes con ela, estaremos nunha deriva de caída libre. Pero eu aínda teño confianza nos seres humáns.



 Pero eu aínda teño confianza nos seres humáns.


SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
XOAN ARCO DA VELLA

domingo, 5 de febrero de 2017

A PISA DE A CASTAÑA - FROXÁN

 A PISA DE A CASTAÑA
FESTA DA PISA
FROXÁN 
O COUREL


     A la castaña primero hay que sacarle la humedad exponiéndola al calor del fuego lento del sequeiro aproximadamente tres semanas.


     Cuando llega el día de comerlas, se mete un buen puñado de ellas en un saco que hay que golpear entre dos personas encima contra alguna estructura sólida hasta que la fruta se va quedando sin cáscara.



El pisado. 
     Para dejar las castañas listas para comer todavía hay que utilizar el bandoxo para separar la parte comestible de su cobertura exterior.


     Así se hacía antes desde siempre y en todas las aldeas.



     Y así se continúa haciendo en unos pocos lugares. Como en Froxán, la aldea del municipio de Folgoso do Courel que ha hecho de este tradicional trabajo doméstico un espectáculo que cada año atrae a cientos de personas.



     La Festa da Pisa da Castaña de Froxán cumplió ayer dieciocho años con una salud excelente.



     Como viene siendo habitual, si no se sirvieron más comidas en la carpa instalada por la asociación vecinal Fonte do Milagre fue porque no había espacio para más.



     La fiesta empezó, como siempre, con el encendido simbólico a media mañana de uno de los sequeiros que todavía quedan en uso en Froxán.



Froxán
Sabiduría popular en la arquitectura
     Froxán presenta un tipo de asentamiento en el que las casas, de piedra con cubierta de pizarra, se van instalando a los lados de los caminos, que se ramifican en el interior de la aldea.



     Las edificaciones, adosadas unas a otras, protegen los espacios públicos que forman las calles, adaptadas a la topografía del terreno.



Las construcciones auxiliares del pueblo
      A la singular arquitectónica de Froxán hay que sumar una serie de edificaciones populares que completan el conjunto.



     Son los alpendres, hornos, pajares, fuentes, lavadero y alvarizas asociadas a las viviendas, elementos auxiliares de importancia vital en la vida de la comunidad.



La fiesta de la "pisa da castaña", revive
      La Asociación Fonte do Milagro recuperó una de las viejas tradiciones en la vida de la aldea de Froxán.



      Se trata de la fiesta "da pisa da castaña" en la que los frutos del castaño, una vez secos, eran pelados golpeándolos contra un tocón, metidos en un saco. 


MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
Fuentes: Voz de Galicia
Correo Gallego
www.serradocourel.es
XOAN ARCO DA VELLA

viernes, 3 de febrero de 2017

SEQUEIRO EN FROXÁN - O COUREL

 SEQUEIRO EN FROXÁN
FROXÁN
O COUREL


 Sequeiro en Froxán
     Un "sequeiro" es una construcción tradicional utilizada para secar castañas para su conservación.


     Utilizando el mismo esquema las tarimas del interior de una casa, el "sequeiro" es una construcción configurada específicamente para el secado de la castaña y en ocasiones utilizada como vivienda durante el proceso de secado, que puede durar 15 días, o incluso realizar el proceso mas de una vez.



     Posee un piso inferior en el que se enciende el fuego una parte superior en la que se colocan las castañas para se sequen ahumándolas.



      El suelo del piso superior está hecho de tablas lisas por arriba y en forma de cuña por debajo para favorecer el paso del aire caliente del humo.



Froxán
Sabiduría popular en la arquitectura
     Froxán presenta un tipo de asentamiento en el que las casas, de piedra con cubierta de pizarra, se van instalando a los lados de los caminos, que se ramifican en el interior de la aldea. 



     Las edificaciones, adosadas unas a otras, protegen los espacios públicos que forman las calles, adaptadas a la topografía del terreno.


Las construcciones auxiliares del pueblo
      A la singular arquitectónica de Froxán hay que sumar una serie de edificaciones populares que completan el conjunto. 



     Son los alpendres, hornos, pajares, fuentes, lavadero y alvarizas asociadas a las viviendas, elementos auxiliares de importancia vital en la vida de la comunidad.


La fiesta de la "pisa da castaña", revive
      La Asociación Fonte do Milagro recuperó una de las viejas tradiciones en la vida de la aldea de Froxán. 



      Se trata de la fiesta "da pisa da castaña" en la que los frutos del castaño, una vez secos, eran pelados golpeándolos contra un tocón, metidos en un saco. 

MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube

Fuente: Correo Gallego 
www.serradocourel.es
XOAN ARCO DA VELLA