Capela da Milagrosa A Capela da Milagrosa é un pequeno templo de culto católico de orixe barroca, situado no lugar do Reino, dentro do concello de Piñor, na provincia de Ourense.
Características do Templo: Trátase dunha pequena nave de arquitectura relixiosa popular.
Estilo: O seu deseño orixinal corresponde ao período barroco.
Entorno: Atópase rodeada polo medio rural da comarca, próxima á aldea do Arenteiro.
Tradición e Festas: Este santuario é o eixe central das celebracións veciñais da zona.
Cada ano, a comisión de festas do Reino organiza nas súas inmediacións os actos litúrxicos e a tradicional novena na honra da Virxe da Milagrosa.
Este recuncho destaca polo seu gran valor etnográfico, natural e paisaxístico.
Muíño da Fonte Santa: Unha edificación tradicional de pedra de grandes dimensións que conta cun alpendre pegado. Aproveitaba a forza hidráulica do río para moer o gran.
Capela da Fonte Santa: Ermida rural e austera construída no século XVIII. Está dedicada á Nosa Señora da Fonte Santa, a advocación local da Virxe do Rosario.
A Fonte Santa: Un manancial milagreiro cuxas augas medicinais e sulfurosas brotan entre as penas da mesma beira do río. Son facilmente recoñecibles polo seu característico cheiro a ovo podre e polas súas tonalidades abrancazadas.
A tradición popular atribúelle propiedades curativas que utilizaban os peregrinos.
Río Carracedo: O espazo fluvial está rodeado por un frondoso carballedo (carballeira) onde o regato discorre xusto antes de unirse ao río Iso.
A Fonte da Quenlla (situada en Arzúa, moi preto do Castro Curbín) é o escenario dunha das historias mitolóxicas máis fermosas e misteriosas do folclore galego. Esta lenda amosa a pervivencia dos cultos pagáns e das criaturas máxicas, como as mouras ou as fadas, na nosa tradición oral.
A lenda de Mariquiña e a fada da fonte Conta a tradición que nunha pequena cascuda preto do Castro Curbín vivía unha nena chamada Mariquiña xunto coa súa nai. Eran pobres de solemnidade, e o seu único sustento era unha vaca, un gato e unhas poucas galiñas. Cada día, a nena levaba a pastar a vaca ao castro e paraba a beber na Fonte da Quenlla.
Un día, ao achegarse á auga, Mariquiña escoitou unha música moi relaxante e viu un gran resplandor. Alí estaba sentada unha dona vestida de branco (unha fada ou moura).
A fada tranquilizounha e pediulle permiso para peitearlle o cabelo cun peite de ouro. A nena, agradecida, compartiu con ela o anaco de bolo ou pan que levaba para o xantar.
Como recompensa pola súa bondade, a fada entregoulle un saquiño cheo de moedas de ouro e impúxolle dúas condicións: Non contarlle nunca a ninguén o segredo do seu encontro. Traerlle un anaco de bolo cada vez que coceran pan na casa. O ritual repetiuse con éxito durante un tempo: a fada peiteábaa, perfumábaa e dáballe riqueza.
Pero, o misterio creceu na casa. Un día que coceron pan, Mariquiña colleu dous cachos grandes. A nai, estrañada por tanta fame, insistiu tanto que a nena acabou confesando toda a verdade. Ao romper o segredo, rompeuse a maxia. Esa mesma tarde, Mariquiña volveu á fonte. Ao caer a noite, os animais (a vaca e o gato) regresaron a casa completamente sós. De Mariquiña nunca máis se soubo. Uns din que quedou a vagar perdida polos bosques e outros din que a fada, enfadada polo engano, levouna para sempre ao seu mundo subterráneo.
Furelos San Xoán de Furelos é una histórica aldea medieval e parroquia civil que pertence ao concello de Melide, na provincia da Coruña.
Situada en pleno Camiño Francés, a escasos dous quilómetros do centro urbano de Melide e a uns 55 quilómetros de Santiago de Compostela, é unha das paradas patrimoniais e naturais máis emblemáticas para os peregrinos antes de acadar a súa meta.
Patrimonio Histórico e Cultural: A aldea conserva gran parte da súa arquitectura tradicional de pedra e a súa estreita vinculación coa Orde de San Xoán de Xerusalén, que xestionaba un antigo hospital de peregrinos na Idade Media.
As súas maiores xoias son: Ponte de Furelos: Construída orixinalmente no século XII e mencionada no propio Códice Calixtino, está considerada a obra de enxeñaría civil máis fermosa da ruta xacobea en terras galegas.
Cruza o río Furelos con catro arcos desiguais de medio punto feitos de sillería, granito e esquisto.
Igrexa de San Xoán: Un pequeno templo románico tardío (século XIII) situado ao cruzar a ponte medieval.
Destaca no seu interior o retablo neogótico que alberga a imaxe do Santo Cristo, cunha peculiaridade artística única, o seu brazo dereito pende desclavado cara abaixo.
Petroglifo da Pena Esbaradiza O Petroglifo da Pena Esbaradiza é unha estación de arte rupestre situada na parroquia de Cangues, no concello do Irixo (Ourense).
Este gravado prehistórico forma parte dun conxunto arqueolóxico e etnográfico musealizado no monte comunal da zona.
Características principais: Presenta gravados formados por combinacións circulares e pequenas cazoletas (coviñas) na rocha.
Cronoloxía: Data xeralmente da Idade do Bronce, coma a maioría do arte rupestre galego.
Entorno: Atópase nun espazo natural rodeado de vexetación autóctona e outras formacións singulares como a Pena do Oeste ou a Pena do Home.
Consellos para a visita: Recoméndase visitalo coa luz rasante do amencer ou do atardecer.
Así as sombras resaltan os sucos na pedra.
Acceso: Pódese chegar a través de rutas de sendeirismo locais sinalizadas que percorren o monte de Cangues.
O Cruceiro do Guisal O Cruceiro do Guisal é un destacado monumento etnográfico situado no lugar de Baltar, pertencente á parroquia de San Martiño de Xustáns, no concello de Ponte Caldelas (Pontevedra).
Atópase estratexicamente nunha encrucillada de camiños e destaca polo seu singular valor histórico e artístico dentro do patrimonio galego.
Características Principais: Foi levantado no ano 1764, data que figura gravada nunha das inscricións da súa base.
Estrutura: Elévase sobre unha plataforma de catro chanzos de pedra construída sobre unha roca elevada respecto ao nivel da estrada. Conta cun pedestal cúbico coas arestas superiores chafranadas.
O fuste ou varal: Comeza cunha sección cadrada e pasa a ser octogonal. Na súa parte media presenta a imaxe moi erosionada do que parece ser un frade franciscano.
O capitel e a cruz: O capitel ten volutas esquinadas e amosa o símbolo da morte (unha caveira) baixo os pés da figura principal.
A iconografía: A figura do Crucificado preséntase de forma ríxida, inexpresiva e arcaica.
O detalle máis orixinal e rechamante da súa anatomía é o seu peinado, esculpido en forma dunha longa espiral que dá lugar a un único e groso tirabuzón.
Tradición e Cultura Local: Ao igual que outros monumentos da zona, o Cruceiro do Guisal cumpría a función tradicional de servir como parada obrigada para o rezo dun responso cando as comitivas fúnebres trasladaban a un defunto camiño ao cemiterio.
Ademais, ata hai algúns anos, existía o costume de decoralo con vistosos arcos de flores coincidindo coa festividade local de San Roque.
A Igrexa de San Miguel da Piteira (referida habitualmente como San Miguel de Piteiro) é un templo parroquial católico situado no lugar da Piteira, cara ao norte do termo municipal do Carballiño, na provincia de Ourense.
A igrexa atópase integrada na Unidade de Atención Parroquial (UaP) do Carballiño, baixo a xurisdición da Diocese de Ourense.
Arquitectura: O templo conta cunha planta rectangular con ábsida cadrada e outra ábsida lateral.
Fachada: Destaca polo contraste estilístico da súa porta principal de carácter barroco, enmarcada por dúas columnas en relevo de estilo neoclásico.
Nunha fornalla da propia fachada aséntase a imaxe do seu patrón, San Miguel, e o conxunto remátase cun campanario tamén barroco.
Contorna: Xunto á igrexa sitúase o cementerio parroquial da localidade (Cemiterio da Piteira).
Eventos e Tradicións: A parroquia foi tradicionalmente o epicentro de celebracións locais relevantes do concello, destacando a Festa das Parroquias do Carballiño, un evento que reúne os veciños con misas, xantares populares e música tradicional.
