lunes, 23 de abril de 2018

PONTE DE DA SENRA - RÍO TEMES - RIBARTEME

 PONTE DA SENRA
RÍO TEMES
RIBARTEME
AS NEVES


PONTE DA SENRA
     Ponte Romana sita sobre o río Termes, incluída no Catálogo do Patrimonio Cultural de Galicia co código GA36034048 e igualmente recoñecida como Ben de Interese Cultural (BIC).


     Esta ponte conta cun arco de medio punto dunha altura de 3,50 metros. 


     A lonxitude total da ponte é de 14 metros e o seu ancho de 3,30 metros. 


       Está realizada con pequenos sillares de distinta tipoloxía e perfección, situándose os máis perfectos no arco.


     Ademais de resultar un atractivo por si mesma, atópase nun valioso conxunto etnográfico, conformado por muíños e un peto de ánimas. 


     Dise que por ela xa pasaba a raíña Isabel de Portugal, na súa peregrinación a Santiago de Compostela. 


     Hoxe en día esta ruta é coñecida como o Camiño dos Frades.


Lenda
     A lenda conta que toda muller cun embarazo complicado, debía achegarse á ponte e deitarse debaixo dela, á espera de que chegaran un home e unha muller, que posteriormente serían os padriños do neno. 



     Estas persoas terían que acudir a xunto da rapaza e botarlle auga sobre o abdome. 


     Durante este proceso, ningún animal podería cruzar a ponte para que o feitizo fora efectivo polo que, co motivo de tentar evitalo, a cada lado da ponte se situaría algún familiar da futura nai. En caso contrario muller abortaría.

MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
 Fuente: Concello de As Neves
XOAN ARCO DA VELLA

domingo, 22 de abril de 2018

SANTUARIO DA PEÑA DE FRANCIA - PARADA DE ACHAS - A CAÑIZA

SANTUARIO DA PEÑA DE FRANCIA
PARADA DE ACHAS
A CAÑIZA


 Parada das Achas
     Santiago de Parada das Achas é unha parroquia que se localiza no sur do concello da Cañiza na comarca da Paradanta. 

 

     Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 397 habitantes (194 mulleres e 203 homes) distribuídos en 53 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 830 habitantes.


Lugares de Parada das Achas
   A Aldeíña, O Arendo, O Barreiro, A Bidueira, A Bouza, Briabí, Os Bruñeiros, O Cabo, Os Cachete, As Caldas, A Cigarreira, A Costa, A Costeira, O Coto, O Cruceiro, A Cruz, A Cuqueira, O Feal, O Feirón, Ferredo, Figueiras, Folgoso, O Formigueiro, A Frangosa, A Ibia, A Igrexa, A Lameira, A Miranda, Nocelláns, Novás, O Pardiñeiro, A Pereiriña, As Poldras, A Ponte Parada, A Ponte, As Portaleiras, A Portela, A Pousa, A Retorta, A Reza, O Rial, As Seixeiras, Sotorraña, O Torgo, As Touciñas, O Touzal da Retorta, O Touzal do Barreiro, A Uceira, Ventana, Vilamide, Vilanova, Vilariño, Visticovo



A Cañiza
      A Cañiza é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca da Paradanta. 



     Segundo o IGE no 2014 tiña 5342 habitantes (6719 en 2003), incluídas 126 persoas de orixe estranxeira.


Toponimia
     A Cañiza é un dos poucos topónimos castelanizados de Galicia aínda vixente e que así consta no Nomenclátor oficial de Galicia. Desta forma deriva o xentilicio cañicense.



      A Comisión de Toponimia da Xunta de Galicia estableceu, de feito, que o nome correcto e orixinal era A Caniza, forma aínda viva entre algúns habitantes das parroquias do concello. Non obstante, durante as dúas lexislaturas de Alberto Núñez Feijóo ao cargo do goberno galego non se executou a aprobación por parte do Consello da Xunta de dita modificación.


      O topónimo orixinal fai referencia ás primeiras construcións na zona: casetas ou canastros feitas de canas entrelazadas e colmados (coñecidos na zona coma canizos ou canizas) e ergueitas polos veciños de Valeixe.


Xeografía
     Limita ao norte cos concellos de Covelo e Melón (este da provincia de Ourense), ao sur con Crecente, Arbo e As Neves, e ao oeste con Salvaterra de Miño, Mondariz e Covelo.



     O seu relevo é accidentado, pois está situado entre unha zona de monte baixo da serra do Faro de Avión (situada ao nordeste) e o val do río Deva (ao sur). A maior altitude acádase no Alto da Cruz (1095 m).


     A súa rede hidrográfica está formada polos ríos Uma (afluente do Tea), Ribadil e Deva (afluentes do Miño).


     Climatoloxicamente está situada en transición entre o clima oceánico e o mediterráneo, segundo a zona.


Historia
      Na zona habitou a tribo dos oestrimnios, que foron expulsados polos celtas. Da cultura megalítica quedan diversos restos, como os complexos rupestres de Laxiña das Cruces, Coto da Regueira do Valiño e Casiñas dos Mouros, os complexos megalíticos con gravados de Tomada de Estremadoiro e Coto da Vella, e os complexos megalíticos de Guntín, Aráns, Casiñas dos Mouros e A Cañiza.



      Durante a Idade de Ferro o lugar estivo posiblemente habitado polos grovios. Daquela época quedan o castro de Grades, o castro de Monte Coto do Castro, o castro de Coto das Cavadas e o castro de Barreiros.


      Logo da romanización as terras do concello foron enmarcadas no conventus Bracarensis. Na Idade Antiga, tralo I Concilio de Braga, as terras quedaron adscritas á diocese de Tui. O mosteiro da Franqueira posiblemente teña a súa orixe nunha ermida do século VI, da época de Martiño de Dumio.


     No século IX, durante o reinado de Afonso II de Asturias, as terras do castelo de Sobroso, ao que pertencía o val de Achas, foron incluídas no reino de Galicia.


      En 1056 Fernando I dá un privilexio do mosteiro da Franqueira, as súas terras e moradores ao abade Alvito e os monxes beneditinos. En 1147 Afonso VII outorga ao abade Odoario e aos monxes o dereito de coto. En 1293 a orde do Císter constrúe a igrexa de Santa María. Paio de Soutomaior, señor de Salvaterra, doou as terras dos cotos da Franqueira, O Cebreiro, Uma, Sendín e Pintelos, doazón que confirmaron Xoán I e Henrique III. O mosteiro desapareceu como tal en 1835, trala desamortización de Mendizábal.


     A vila da Cañiza aparece documentada por primeira vez en 1583. As primeiras edificacións foron canastros (que nesta zona reciben o nome de canizos) feitas polos veciños de Valeixe para atender os cultivos da zona. Logo de construírse a capela do Doce Nome de Xesús, en 1790 o bispo de Tui, Domingo Fernández Angulo, erixiu A Cañiza como parroquia adxunta á de Valeixe, separándose definitivamente en 1815.


Parroquias da Cañiza    
     As Achas (San Sebastián), A Cañiza (Santa Teresa),  O Couto (San Bartolomeu), A Franqueira (Santa María), Luneda (Santa María), Oroso (Santa María), Parada das Achas (Santiago), Petán (San Xián), Valeixe (Santa Cristina)



Comarca da Paradanta
     A comarca da Paradanta é unha comarca galega situada na provincia de Pontevedra. A ela pertencen os concellos de Arbo, A Cañiza (a súa capital), Covelo e Crecente. 



     Limita ao norte coas comarcas de Vigo e do Ribeiro, ao leste con esta última e coa de Terra de Celanova, ao sur con Portugal e ao oeste coa do Condado. 


     Ocupa unha extensión de 333,3 quilómetros cadrados e contaba cunha poboación de 13.226 habitantes no ano 2014.

MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
XOAN ARCO DA VELLA

sábado, 21 de abril de 2018

PARADELA - RIBAS DE SIL - NOGUEIRA DE RAMUÍN

PARADELA
RIBAS DE SIL
NOGUEIRA DE RAMUÍN
OURENSE


Nogueira de Ramuín
     Nogueira de Ramuín é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Ourense e á Ribeira Sacra. 



     Segundo o padrón municipal, en 2015 tiña 2.124 habitantes (2.565 en 2003).


Xeografía
     O concello, de 98,3 km², abrangue trece parroquias. Está situado ao norte da provincia de Ourense, e limita ao norte cos concellos de Carballedo, Pantón, Sober, ao sur con Esgos e Xunqueira de Espadanedo, ao leste con Parada de Sil e ao oeste con Coles, A Peroxa e Pereiro de Aguiar.



      Sitúase á beira da confluencia do río Miño co Sil, incluíndo tamén o val superior do río Loña. 


     Cara ao sur está a depresión de Ourense, nas abas de Cabeza de Meda (1320 m).

     Está comunicada a través da estrada OU-546 (Ourense - Monforte de Lemos) e da OU-536 (Ourense - Ponferrada).


Historia
     Consérvanse restos do megalítico, as mámoas de Moura e de Lamagorzos. 




     Do románico son o mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil e as igrexas de San Martiño de Nogueira e San Cristovo de Armariz.


Patrimonio
    Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil.
     Existen petos de ánimas en San Miguel do Campo, Eiradela, Pacios e Liñares.



Parroquias de Nogueira de Ramuín 

     Armariz (San Cristovo), A Carballeira (San Xosé), Cerreda (Santiago), Faramontaos (Santa María), Loña do Monte (San Salvador), Moura (San Xoán), Nogueira de Ramuín (San Martiño), San Miguel do Campo (San Miguel), Santa Cruz de Rubiacós (Santa Cruz), Santo Estevo de Ribas de Sil (Santo Estevo), Vilar de Cerreda (Santa Baia), Viñoás (Santa María)



Comarca de Ourense
     A comarca de Ourense é unha comarca galega situada na provincia de Ourense e a súa capital é Ourense. 



     Pertencen a esta comarca os concellos de Amoeiro, Barbadás, Coles, Esgos, Nogueira de Ramuín, Ourense, O Pereiro de Aguiar, A Peroxa, San Cibrao das Viñas, Taboadela, Toén e Vilamarín.


     Limita ao norte coa comarca de Chantada (Lugo), ao nordeste coa comarca da Terra de Lemos (Lugo) e comarca da Terra de Caldelas, ao leste e sueste coa de Allariz-Maceda, ao sur coa de Celanova e ao oeste coas do Ribeiro e Carballiño.

MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
XOAN ARCO DA VELLA

ERMITA DE TRIGUÁS - FORCAS - PARADA DE SIL

ERMITA DE TRIGUÁS 
TRIGUÁS
FORCAS
PARADA DE SIL


San Mamede de Forcas
     San Mamede de Forcas es una parroquia del ayuntamiento orensano de Parada de Sil en la comarca de Terra de Caldelas.


     En el año 2007 tenía 74 habitantes, de ellos 35 eran hombres y 39 eran mujeres, lo que suponen una diminución de 21 habitantes en relación al año 2000.


     En esta parroquia se encontró la espada de Forcas, una espada de la edad de bronce conservada en el museo arqueolóxico de Ourense. Sobre el río Mao hay un puente románica con marcas de cantero.


Lugares de Forcas
     As Cerdeiras, Cortiñas, Forcas, A Miranda, O Pombar, A Senra, Vilar


Parada de Sil
    El municipio de Parada de Sil se halla ubicado en la Comunidad Autónoma de Galicia, concretamente en la provincia de Ourense y en su vertiente más septentrional, haciendo frontera con los primeros municipio de esta parte de Lugo.


     Su territorio se extiende por 63 kilómetros cuadrados aproximadamente, contando con una población estimada en cerca de 760 habitantes.


     Este número se ve aumentado durante los meses de estío especialmente por el incremento del turismo rural.


     Para acceder a la localidad desde la ciudad de Ourense basta coger la carrertera OU-536 hacia Terras de Trives hasta el desvío de Vilariño Frío, tras recorres unos 64 kilómetros de distancia.


     El territorio se encuentra repartido y administrado por un total de nueve parroquias:
     Barxacoba, Caxide, Chandrexa, Forcas, A Hedrada, Santa Mariña de Parada do Sil, Paradellas, Pradomao y Sacardebois.


Monumentos y lugares de interés
     Destacan del conjunto de su patrimonio las siguientes construcciones:
    Monasterio de Santa Cristina de Ribas do Sil.
    La ermita de San Antonio, ubicada en Casa do Vento.
    La iglesia de Santa Mariña, que data de los siglos XVII-XVIII, de estilo barroco, aunque con elementos en su interior de época renacentista.


    Monasterio de Santa Cristina de Ribas de Sil, que data del temprano siglo IX, de estilo prerrománico.
    Peto de Ánimas de San Mamede de Forcas, donde los devotos rendían y rinden culto a los muertos.


Fiestas y tradiciones
    La fiesta de San Ramón, que se celebra del 27 al 31 de agosto.
    La Romería de  San Benito, celebrada el 8 de julio, en cuyo desarrollo se hace una subasta de gallinas.


Comarca de Tierra de Caldelas
     La Comarca da Terra de Caldelas en la provincia de Ourense, linda al norte con la comarca de Tierra de Lemos (Lugo) al noreste con la de Quiroga (Lugo), al este con la de Trives, al sur con la de Verín, al suroeste con la de La Baixa Limia, al oeste con la Allariz - Maceda y al noroeste con de Ourense


     Pertenecen a la Comarca da Terra de Caldelas los siguientes municipios:
Castro Caldelas, Montederramo, Parada de Sil y A Teixeira.


Geografía, clima y vegetación
     El relieve presenta una penillanura paleozoica, en la que se ha modelado un territorio abrupto y montañoso (valles del Sil y del Edo, Serra do Burgo).


     Las temperaturas son muy frescas en invierno y suaves en verano. Las precipitaciones son abundantes.


     La vegetación predominante está formada por coníferas, robles, castaños, jaras y narcisos.


Parroquias de Parada de Sil
     Caxide (Santa Cristina) Chandrexa (Santa María), Forcas (San Mamede), A Hedrada (Santiago), Parada de Sil (Santa Mariña), As Paradellas (Santa María), Pradomao (Sano Xiao), Sacardebois (San Martiño), San Lourenzo de Barxacova (San Lourenzo)

VIDEO
MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
XOAN ARCO DA VELLA