viernes, 24 de enero de 2020

PONTE DE XUÑO - RÍO SIEIRA - XUÑO - PORTO DO SON

PONTE DE XUÑO
RÍO SIEIRA
XUÑO
PORTO DO SON


Ponte de Xuño
     Ponte de cantería con arco lixeiramente apuntado. De estrutura moi simple, formado por doelas dispostas dun a outro lado formando o único arco de que dispón.


      Afírmase que é da época romana ou medieval. 


     A súa simplicidade e localización outórganlle un fermoso aspecto.


Xuño
     Santa Mariña de Xuño, é unha parroquia do concello de Porto do Son, na provincia da Coruña. 


     Segundo o INE, en 2018 tiña 1.016 habitantes (494 homes e 522 mulleres).


Xeografía
      É a segunda parroquia do concello en extensión, e a terceira en número de habitantes. Administrativamente, pola súa pertenza ao concello de Porto do Son, está encadrada na comarca de Noia, máis pola súa localización, pola historia e polas relacións cos pobos veciños, debería situarse na comarca do Barbanza. Dista nove quilómetros de Ribeira e dez de Porto do Son.


     A parroquia está atravesada pola estrada AC-550. Linda polo norte coa parroquia de Caamaño, polo sur coa de San Pedro de Muro, polo leste cos montes do concello da Pobra do Caramiñal e polo oeste co océano Atlántico.


      O río Sieira, que atravesa a parroquia de leste a oeste, ten case 11 km de lonxitude, sendo o máis longo do concello de Porto do Son. É transitable polas beiras, e ten troitas.


     Entre as praias que bañan a parroquia están a praia de Agrexús, a da desembocadura do Sieira en Caamaño ou as propias Furnas. 
 

     A carón da praia da Agrexús está a lagoa de Xuño, que forma parte da Rede Natura 2000 e do complexo dunar de Corrubedo, cunha gran biodiversidade vexetal e animal.


Historia
     Xuño foi concello de seu, que se saiba entre 1812 e 1836.



    Preto das aldeas de Abelendo e Castelo está o monte Pé do Castelo, unha mole pétrea. Nas baixas terras da Coviña hai unha ponte medieval sobre o río Sieira no antigo camiño.


     A igrexa parroquial, do século XII, é de estilo románico, se ben ten reformas posteriores.


     As Furnas, a Nova e a Vella, constitúen unhas caprichosas formas nas rochas formadas pola acción do vento e o mar. As súas costas son propicias para a práctica do surf.


Lugares de Xuño
     Abelendo, A Agra, A Aradiza, Bistipoi, O Campanario, O Carballal, Carballido, O Carrapatal, O Castelo, As Cernadas, A Coviña, O Cruceiro, O Curro, O Foxo, Guiandón, Laranga, As Laxes, Moucho, Outón, Parada, Pedras Altas, Pocilgas, Pozo Negro, Pozocho, Prado do Monte, Santa Mariña, Sieira, As Trabes, Trasdoanes, Ventoso O Zapatal

MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
XOAN ARCO DA VELLA

PETO DE BEIRO - BEIRO - ARGALO - NOIA

 PETO DE BEIRO
BEIRO
ARGALO
NOIA


Petos de Ánimas
     Os petos de ánimas son unha das manifestacións materiais do culto aos mortos, da devoción das ánimas; non deixa de falarnos das ideas moi profundas na mentalidad galega sobre a vida e a morte.


     Afirman os historiadores e etnógrafos que o peto de ánimas xorde despois do século XVI, na situación político-relixiosa da Contrarreforma, é entón cando aparece a idea do Purgatorio.


Segundo Castelao:
     "A nova devoción suprímeo a idea de castigo eterno".


     A mediados do século XVII, Galicia xa deixara de pensar no Inferno para que se entregue de cheo a idea do Purgatorio, do que os seus mortos queridos podían salvarse a forza de oracións e boas obras.


     A finalidade destes elementos populares é a de ofrecer ofrendas de todo tipo (flores, cera, patacas, maíz, pan, aceite ...), ás ánimas que non atopan descanso no Purgatorio, para que alcancen a felicidade no Ceo; unha vez liberadas intercederán por quen fixo a ofrenda, e daban diñeiro para que o cura administráseo e dixese misas polos defuntos.


     Os retablos das ánimas, os petos en que se pide a esmola durante a misa e as obras de cantería son manifestacións de culto ás ánimas.


     O estilo artístico , de cantería defínese como "popular"; os devotos coñecían perfectamente as formas e cores que querían e non lle pedían ao canteiro artesano outra cousa que facer a obra encargada coa súa mellor habilidade.


     Os petos unen arquitectura e escultura, e a súa estrutura divídese en tres partes:


- Estructura arquitectónica básica.
- Unha cavidade que similar a unha capillita que ocupa o eixe central e superior (buqueira).
- Unha cavidade case sempre na base da capillita, tapada cunha lámina de ferro e un buraco para meter as ofrendas (Alxibeira).

MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
XOAN ARCO DA VELLA

miércoles, 22 de enero de 2020

MUIÑOS NO REGO DE CABANELAS - CABANELAS - VIASCÓN - CERDEDO COTOBADE

MUIÑOS NO REGO DE CABANELAS
REGO DE CABANELAS
CABANELAS
VIASCÓN
CERDEDO COTOBADE

Cabanelas
     Cabanelas é un lugar da parroquia de Viascón, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. 



     Segundo o IGE en 2016 tiña 41 habitantes (20 homes e 21 mulleres), sete máis ca en 2006.


     Neste lugar está a piscina fluvial do río Cabanelas, a carón dun muíño.


Viascón
     Santisgo de Viascón e unha paroquia que se localiza no oeste do concello de Cerdedo-Cotobade.



     Segundo o IGE en 2016 tiña 455 habitantes (230 homes e 225 mulleres), distribuídos en 11 entidades de poboación, 51 máis ca en 2006.


Patrimonio
     Nesta parroquia está o grupo de petróglifos da Portela da Laxe.


Lugares de Viascón
     A Atalaia, A Bouza, Cabanelas, O Camiño Novo, O Castro, A Costa, A Costiña, Cuíñas, O Mallo, Quintán, O Valiño, Viascón



Cerdedo-Cotobade
     Cerdedo-Cotobade é un concello da provincia de Pontevedra creado o 22 de setembro de 2016 a partir da fusión dos concellos de Cerdedo e Cotobade.


     Ten 5.815 habitantes (suma de datos do IGE 2018) e unha superficie de 214,5 km².



     Limita cos concellos de Pontevedra, Campo Lameiro, A Estrada, Forcarei, A Lama e Ponte Caldelas.


Toponimia
     O topónimo procede da combinación do concello de Cerdedo e do concello de Cotobade trala súa fusión.



Cerdedo
     Cerdedo, como Cerdido, é un fitotopónimo abundancial: podería proceder tanto de quercetum, debido á presenza de carballos da zona, como de cer(e)setum, neste caso de cerdeiras.


Cotobade
     En ocasións pensouse que o topónimo Cotobade derivaba de couto do abade, dado que toda a comarca pertencía á antiga xurisdición que exercía o superior do convento de bieitos de Tenorio, e como tamén mal referenciara o Padre Sarmiento.


    O nome aparece referenciado ao logo da historia coma: Castro Cutubade cum tota terra sua (ano 1180); Terra que dicitur Montes in qua est castellum Cutubadi (ano 1182), Terra que dicitur Montes in qua est castellum Cutubadi (ano 1188); castrum quod dicitur Cotobadi cum pertinentiis suis (ano 1199), castrum quod dicitur Cotobade (ano 1225). 
 


     Cotobade débese descompoñer en coto, palabra galaica de orixe prerromana *Cotto (…) e un nome persoal en xenitivo Bade, o cal se repite illado na toponimia galega e parece que non é aférese de abbas -atis, "abade", senón o antropónimo Vatis (Ares 2001:74)


Patrimonio
Patrimonio arqueolóxico
    Calzada do monte Pé da Múa.
    Petróglifos de Pedra das Ferraduras, na parroquia de San Xurxo de Sacos e de Portela da Laxe, na parroquia de Viascón.


Patrimonio arquitectónico
    Igrexa de San Martiño de Rebordelo.
    Igrexa de San Xurxo de Sacos.
    Igrexa de Santa María de Sacos.
    Mosteiro de San Pedro de Tenorio.
    Ponte sobre o río Lérez.
    Capela de Santo Antón en San Xoán de Cerdedo.
    Capela de San Bartolomeu en Chamadoira.


Festas e celebracións
    A festa da vincha, celebrada durante o entroido en Cerdedo;
    A festa do xabarín, celebrada en abril en Cerdedo;
    A rapa das bestas, celebrada no mes de agosto en Cuspedriños;
    A festa do requeixo, celebrada en xuño en Corredoira;
    A festa da filloa, celebrada en setembro en Valongo.


Parroquias de Cerdedo-Cotobade
     Aguasantas (Santa María), Almofrei (San Lourenzo), Borela (San Martiño), Carballedo (San Miguel), Caroi (Santiago), Castro (Santa Baia), Cerdedo (San Xoán), Corredoira (San Gregorio), Figueiroa (San Martiño), Folgoso (Santa María), Loureiro (Santiago), Parada (San Pedro), Pedre (Santo Estevo), Quireza (San Tomé), Rebordelo (San Martiño), Sacos (Santa María), San Xurxo de Sacos (San Xurxo), Tenorio (San Pedro), Tomonde (Santa María), Valongo (Santo André), Viascón (Santiago)


MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
XOAN ARCO DA VELLA

martes, 21 de enero de 2020

IGREXA DE SAN MARTIÑO DE POUTOMILLOS - POUTOMILLOS - LUGO

IGREXA DE SAN MARTIÑO
POUTOMILLOS
LUGO


Poutomillos
      San Martiño de Poutomillos é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. 



     No ano 2007 tiña 34 habitantes, deles 19 eran homes e 15 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.



Lugares de Poutomillos
       O Carballo, Recimil, Uceira, Vilar



Comarca de Lugo
     A comarca de Lugo é unha comarca galega situada na provincia de Lugo cuxa capital é Lugo.



     A esta comarca pertencen os concellos de Castroverde, O Corgo, Friol, Guntín, Lugo, Outeiro de Rei, Portomarín e Rábade.



Parroquias de Lugo
Adai (Santa María Madanela), Bacurín (San Miguel), Bascuas (Santa María), Bazar (San Remixio), Benade (Santo Estevo), Bocamaos (San Xillao), Bóveda (Santa María), O Burgo (San Vicente), Calde (San Pedro), Camoira (Santo Estevo), Carballido (San Martiño), Coeo (San Vicente), Coeses (Santa María Madanela), Cuíña (Santalla), Esperante (Santalla), Gondar (Santa María), Labio (San Pedro), Lamas (Santalla), Lugo, Mazoi (Santalla), Meilán (Santiago), Monte de Meda (Santa María Madanela), Muxa (Santa María), Ombreiro (San Martiño), Orbazai (San Miguel), O Outeiro das Camoiras (San Salvador), Pedreda (San Vicente), Pías (San Vicente) - Piúgos (Santiago), Poutomillos (San Martiño), Prógalo (Santiago), Recimil (San Lourenzo), Ribas de Miño (San Mamede), Romeán (San Pedro), Rubiás (San Xillao), Saa (Santiago), San Mamede dos Anxos (San Mamede), San Martiño de Piñeiro (San Martiño), San Pedro de Mera (San Pedro), San Román (Santa Cristina), San Salvador de Muxa (San Salvador), San Xoán de Pena (San Xoán), San Xoán do Alto (San Xoán), San Xoán do Campo (San Xoán), Santa Comba (San Pedro), Santa María de Alta (Santa María), Santa Marta de Fixós (Santa Marta), Santalla de Bóveda de Mera (Santalla), Santo André de Castro (Santo André), Soñar (San Pedro), Teixeiro (Santa María), Tirimol (San Xoán), Torible (Santa Mariña), O Veral (San Vicente), Vilachá de Mera (San Xillao)

MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
XOAN ARCO DA VELLA