PUERTO DE ESCARABOTE - BOIRO

PUERTO DE ESCARABOTE

LAMPÓN

ESCARABOTE

BOIRO

Escarabote
     Escarabote é un lugar da parroquia de Lampón no concello coruñés de Boiro, na comarca do Barbanza. 

     Segundo o padrón municipal (INE 2013) conta con 638 habitantes (329 homes e 309 mulleres).

     O topónimo procede do escarapote (Scorpaena scrofa), un tipo de peixe similar á faneca brava que habitaba os areais da contorna, de corpo forte e cabeza chea de espiñas.

Lugares da parroquia de Lampón
     A Agramuíña - O Carballal - O Covo - Escarabote - Escarabotiño - Escarís - As Escobias - Goiáns - A Madanela - Montaña - Montañó - Outeiro - O Outeiro - Peralto - Piñeiro - A Poza - Rosomil - Rozadelas - San Mauro - Sealo - O Sobreiral

Parroquias de Boiro    
     Abanqueiro (San Cristovo) - Bealo (San Pedro) - Boiro (Santa Baia) - Castro (Santa María) - Cespón (San Vicenzo) - Cures (Santo André) - Lampón (Santiago) - Macenda (San Xoán)

Santiago de Lampón 
     Santiago de Lampón é unha das oito parroquias do concello de Boiro e esta sitúase ao sur concello, na comarca da Barbanza. 

     Segundo o padrón municipal (INE 2013) conta con 2.301 habitantes (1.141 homes e 1.160 mulleres) distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.433 habitantes. 

     A maior parte da poboación (68 %) concéntrase no casco urbano. A pesca, nas zonas da parroquia próximas ao mar, e a agricultura (nas zonas de montaña) seguen a ter un importante papel no modo de vida da xente de Lampón.

Patrimonio
     A igrexa de Santiago de Lampón é de feitura románica, con orixe na segunda metade do século XII, segundo Ángel del Castillo. O reverendo José María Lago Hermo recolleu unha tradición que sitúa un templo primitivo na aba da montaña, pois na fachada dunha casa pódense apreciar unhas inscricións en latín que permiten deducir que se tratou da primeira casa reitoral anexa ao templo parroquial. Quizais o traslado do templo á antiga capela de Santa María Madalena, máis próxima ao mar, se debese a algún acontecemento histórico como a chegada dos viquingos. Crese que funciona como parroquia desde o século XVII, pois ao facerse cargo da parroquia en 1972 Xosé Benito García Torres, certificou que entre os libros que recibe estaba un vello volume que recollía bautismos, vodas e defuncións desde 1600, segundo se recolle no arquivo diocesano. 

     En 1684 o templo foi restaurado e ensanchouse a nave maior. En 1715 fixéronse traballos de limpeza e adecentamento.

     Ten ábsida, dúas capelas laterais, sancristía e torre de campanario. No alto da fachada ten o escudo heráldico dos Caamaño, familia impulsora do esplendor do edificio. Baixo este está entronizada a imaxe do patrón Santiago Apóstolo. 

     No altar hai un retablo barroco de gran calidade artística cunha imaxe da Santísima Trindade de gran valor. A cada lado deste hai uns escudos idénticos aos da fachada, de talla en madeira e policromados.

     O 15 de xaneiro celébrase a festividade de san Mauro. Na igrexa había unha imaxe deste santo, levada desde unha ermida xa desaparecida do lugar de San Mauro dada a devoción que tiña entre a veciñanza. En 1989, tras a celebración desta festa, a igrexa sufriu un incendio debido a que a capela lateral estaba chea de candeas acesas ofrecidas polas persoas devotas. Queimáronse as imaxes, pero salvouse o retablo e o edificio. A veciñanza colaborou nas obras de restauración do templo.

     En 1607 visitou a freguesía o cardeal Jerónimo del Hoyo, e indica que lle chama "La Rabalera", tal vez por ser a patroa María Madalena. Hai dúas imaxes da santa no templo, se ben unha foi retirada polo párroco, pola súa vestimenta "indecorosa", e substituída por outra con vestimenta de Monxa, que se conserva na sancristía. 

 

     Segundo Manuel Dominguez Fontán a imaxe vella chegou á parroquia logo dun troco coa parroquia da Pobra do Deán, á que cederon unha valiosa imaxe do apóstolo Santiago.

MAPA

SÍGUENOS:

Facebook

XOAN ARCO DA VELLA  

O PARAISO EXISTE  

Twitter

XOAN ARCO DA VELLA

Pinterest

XOAN ARCO DA VELLA 

Google+

XOAN ARCO DA VELLA

Instagram

XOAN ARCO DA VELLA 

YouTube

XOAN ARCO DA VELLA

XOAN ARCO DA VELLA

CRUCEIRO DE MOLDES - OLEIROS - RIBEIRA

 CRUCEIRO DE MOLDES

OLEIROS

MOLDES

RIBEIRA

Tipo de ben: 
     Cruceiro
Concello: 
     Ribeira    
Parroquia: 
     Oleiros (San Martiño)
Lugar: 
     Moldes
Cronoloxía: 
     Idade Moderna (XVI-XVIII), 

Descrición:
     Cruceiro de capela realizado en granito no século XVII. Posúe cruz rectangular, con pedestal, brazos con mediacana e remates decorados; coas imaxes de Cristo Crucificado, con tres cravos, inclinando a cabeza cara á dereita, mans abertas, con coroa de espiñas, pano de pureza anoado á esquerda, INRI (pergameo); capela lisa con base moldeada, tellado plano e no interior a Virxe de Belén; capitel octogonal; plataforma cuadrangular de dous graos con voo. 

     Posúe un pequeno peto pegado ao fuste. Está rodeado dunha pequena valla metálica.

     Celebrase unha romaría a segunda fin de semana de maio nas inmediacións deste cruceiro. É a típica festa relixiosa herdeira das antigas celebracións da primavera e dos Maios. 

     A santa venerada é a Virxe de Belén, á que lle piden, boas colleitas, cura para as doenzas e fertilidade para as mulleres.

     Para chegar desde A Pobra do Caramiñal, collemos o desvío cara A Curota e seguindo o indicador a ese punto atoparemos con este cruceiro, situado xusto no cruzamento antes de comezar a ascensión ao miradoiro.

Tradición oral:
     Di unha lenda que houbo un pobo cheo de caciques, patróns e comerciantes covardes , entre eles un alcalde tamén ruín. A este pobo chegou a Virxe de Belén, advertindo que se seguían así serían castigados, pero non fixeron caso e o alcalde botou do pobo a santa. 

     Cando estaba pasando por un monte local (suponse onde se atopa o cruceiro) sentiu como un vento terrible destruíu o pobo. Este pobo podería ser Valverde, e din que estaría atuado nas dunas de Corrubedo.

MAPA

SÍGUENOS:

Facebook

XOAN ARCO DA VELLA  

O PARAISO EXISTE  

Twitter

XOAN ARCO DA VELLA

Pinterest

XOAN ARCO DA VELLA 

Google+

XOAN ARCO DA VELLA

Instagram

XOAN ARCO DA VELLA 

YouTube

XOAN ARCO DA VELLA

Fuente: Web patrimoniogalego

XOAN ARCO DA VELLA

CAPILLA DE LA AGONÍA - VIANA DO CASTELO

 CAPILLA DA VIRGEN DE LA AGONÍA

VIANA DO CASTELO

Capilla de la Virgen de la Agonía
     La Iglesia de Nuestra Señora de la Agonía se encuentra en el campo de la Agonía, en la parroquia de Monserrate en la ciudad y el condado de Viana do Castelo , en el distrito de la misma denominación en Portugal .

     Está vinculado a la tradición de la Romería de la Virgen de la Agonía, uno de los más tradicionales de la ciudad, vinculada a la devoción de los pescadores , que tiene lugar cada año en agosto, y el día de la Virgen de la Agonía de fiesta municipal.

Historia
     Es el más famoso de los cuatro capillas erigidas en vez conocido como "Morro da Forca", junto con la Capilla de Nuestra Señora de la Concepción (actualmente vacía, y cuya construcción se vuelva a montar el final del siglo XVI ), la capilla de San Roque, y capilla del Buen Jesús de la Cruz (más tarde conocida como capilla de Nuestra Señora de la Soledad).

     Constituye la capilla terminal de una antigua vía sacra , reconstruida entre 1751 y 1755 .

Características
     Estilo barroco destaca tarde en su fachada el portal de "ala de murciélago".

     Internamente presenta nave planta octogonal y el coro en su enhebrado. Los retablos de los altares y el púlpito fueron decorados con la llamada "talla grasa" Braga, destacando el cenotafio de la pasión de Cristo , escrito por André Soares .

     Originalmente capilla de peregrinación reproduce los siete alar las etapas de la cruz que llevó a la misma. Está coronado, sin embargo, la nave por una pintura de la resurrección, el sabor del siglo XIX , incluyendo una escultura de Cristo resucitado.

     La torre trasera, erigido en 1868 , seguían desplazados desde el edificio del cuerpo no para evitar que las vueltas de peregrinación.

Viana do Castelo
     Viana do Castelo es una de las ciudades más bonitas del norte de Portugal. Su participación en los Descubrimientos portugueses y, más tarde, en la pesca del bacalao, manifiestan su tradicional unión con el mar.

     A Viana do Castelo se llega enseguida desde Oporto o desde Valença para quien viene de España. Desde el monte de Santa Luzia puede observarse la privilegiada situación geográfica de la ciudad, junto al mar y a la desembocadura del río Lima. Esta vista deslumbrante y el Templo del Sagrado Corazón de Jesús, construcción historicista de Ventura Terra, de 1898, pueden servir de punto de partida para visitar la ciudad.

     Viana se enriqueció con palacios blasonados, iglesias y conventos, chafarices y fontanares que constituyen una herencia patrimonial digna de visita. En la Oficina de Turismo se puede pedir un folleto y realizar recorridos de inspiración manuelina, renacentista, barroca, modernista o que tengan como tema el azulejo. Al recorrer algunas de las calles del centro histórico siempre se llega a la Praça da República, el corazón de la ciudad. Allí se encuentran el edificio de la Misericordia y el chafariz, ambos del siglo XVI, así como la antigua Casa consistorial. No muy lejos se encuentra la Catedral o Iglesia principal, de estilo románico. 

MAPA

SÍGUENOS:

Facebook

XOAN ARCO DA VELLA  

O PARAISO EXISTE  

Twitter

XOAN ARCO DA VELLA

Pinterest

XOAN ARCO DA VELLA 

Google+

XOAN ARCO DA VELLA

Instagram

XOAN ARCO DA VELLA 

YouTube

XOAN ARCO DA VELLA

XOAN ARCO DA VELLA

TORRE DE XUNQUEIRAS - XOBRE - A POBRA

 TORRE DE XUNQUEIRAS

XOBRE

A POBRA DO CARAMIÑAL

Torre de Xunqueiras
Concello:     
A Pobra do Caramiñal
Provincia:     
A Coruña

Estilo arquitectónico
Estilo orixinario:    
(Torre medieval, século XIII)
Estilo actual:    
(Pazo rencentista, barroco, século XV, século XVIII)
Estado actual:     
en bo estado

     O Pazo Torre de Xunqueiras é unha casa señorial situada no lugar das Xunqueiras, na parroquia do Xobre, no concello coruñés da Pobra do Caramiñal. O edificio orixinal era unha fortaleza do antigo Reino de Galiza, do século XIII, que foi derrubada polos Irmandiños en 1467. No século XV converteuse en pazo. O edificio actual é practicamente do século XVIII, de estilo renacentista de inspiración italiana; da construción medieval consérvase a torre, mais moi modificada. No interior posúe un claustro pequeno e sinxelo.

     É de propiedade privada e, pola súa importancia artística e histórica, foi declarado Monumento Histórico-Artístico de Interese Nacional o 27 de marzo de 1981. As visitas non están permitidas, pero si se utiliza coma pazo de turismo rural e para celebracións de eventos e vodas.

Historia
     No século XIII, Fernán Martín de Xunqueiras, primeiro da liñaxe familiar que exercerá o control sobre un vasto territorio, ordenou a construción dunha fortaleza no lugar. Da primitiva planta, só chega ao século XXI a denominada torre da homenaxe. En parte, como consecuencia da destrución de moitos dos castelos do antigo Reino de Galiza polas Revoltas Irmandiñas de mediados do século XV, cando os campesiños, fartos dos abusos dos señores, deciden rebelarse contra destes.

     A reconstrución lévaa a cabo Estevo de Xunqueiras, ao que, pola súa participación na conquista de Granada foille concedido o señorío do Caramiñal polos Reis Católicos. Ao longo dos anos, os seus sucesores, Ares Pardo das Mariñas e Gomes Peres das Mariñas seguirían a realizar diversas remodelacións de acordo coas súas necesidades. Este último, no século XVI, nun momento de esplendor na zona, sería o responsábel da consecución do título de vila ao Caramiñal e promotor da construción da súa igrexa parroquial.

     A mediados do século XIX, mediante entroncamentos familiares, engádese á historia do pazo a casa de Medinacelli e, a finais de século, as dependencias son vendidas ao político Senador de España, Eduardo Gasset Chinchilla,fillo do político e xornalista pontevedrés Eduardo Gasset Artime e tío do filósofo José Ortega y Gasset, familia á que pertence na actualidade.

     O 27 de marzo de 1981 foi declarado Monumento Histórico-Artístico de Interese Nacional pola súa importancia na historia de Galicia e os seus valores artísticos.

     A torre de Xunqueiras foi un lugar vinculado a Ramón María del Valle-Inclán dadas as súas relaciones co daquela propietario do pazo, Eduardo Gasset Chinchilla, protector do dramaturgo.

     Algúns estudosos da obra de Valle-Inclán vén na Torre de Xunqueiras o escenario da súa célebre "Sonata de Otoño" e nun fillo de Eduardo Gasset, Xerardo Gasset, a figura do protagonista desta obra, o Marqués de Bradomín

     En decembro de 2010, o pazo foi escenario da gravación do documental Este que veis aquí, sobre a figura de Valle-Inclán, producido por Gona Film e dirixido polo castelán José Luis García Sánchez. O documental está protagonizado polo actor galego Xerardo Pardo de Vera que dá vida ao dramaturgo, así como por Juan Diego e José Luis Galiardo nos papeles de dous personaxes da obra de Valle-Inclán, o Marqués de Bradomín (protagonista das Sonatas) e de Juan Manuel de Montenegro (das súas Comedias bárbaras).

Estilo arquitectónico
     Do estilo arquitectónico primitivo, do século XIII, só se conserva a torre da homenaxe, alta e sobria, cun característico noiro defensivo na súa parte inferior, sen máis vans que unhas angostas seteiras e coroado por catro garitas de vixilancia en cada recanto.

     Ao longo dos séculos, á torre engádenselle novas dependencias en estilos que van dende o renacentista ao barroco, que transforman a antigua fortaleza militar nunha arquitectura palatina.

     Entre elas, cómpre salientas, trala fachada central da actual construción, o claustro renacentista, rematado a comezos do século XVII, de planta cadrada, con arcos de volta perfecta na súa parte inferior e columnas menores que aturan o teito na súa parte superior.

     A fachada lateral oposta á torre da homenaxe está dominada por unha portada clasicista na que destaca a pequena torre circular á que a balaustrada barroca engadida con posterioridade convirteu nunha terraza-miradoiro.

     O acceso ao conxunto a través dun peculiar camiño franqueado por plátanos remata nun pequeno xardín valado de tipo francés.

Uso actual
     No século XXI combínanse os seus usos para a restauración e celebración de eventos coa posibilidade de alugar de forma completa ou por cuartos unha vivenda independiente dentro do mesmo conxunto arquitectónico.

     En 2010, o PSdeG lanza unha proposta na que se insta á Xunta de Galicia a establecer un réxime de visitas á Torre de Xunqueiras por estar esta declarade Ben de Interese Cultural), algo ao que a dona accedería sempre que o fagan todos os edificios así declarados.

MAPA

SÍGUENOS:

Facebook

XOAN ARCO DA VELLA  

O PARAISO EXISTE  

Twitter

XOAN ARCO DA VELLA

Pinterest

XOAN ARCO DA VELLA 

Google+

XOAN ARCO DA VELLA

Instagram

XOAN ARCO DA VELLA 

YouTube

XOAN ARCO DA VELLA

XOAN ARCO DA VELLA