CAPELA DE SAN TOME - PENSO - MELGAÇO

CAPELA DE SAN TOME

PENSO

 MELGAÇO

Penso
     Penso e unha fegresia portuguesa do concello de Melgaço, con 9,02 km² de superficie e 563 habitantes (2001). Sua densidade de poboación e de 62,4 hab/km². 

Melgaço
     Esta vila naceu dun pequeno burgo crecido á sombra do castelo roquero construído en 1170, por orde de D. Afonso Henriques.

      Situada no punto máis setentrional do país, Melgaço é unha pequena e antiga vila, capital do concello do mesmo nome, no distrito Viana do Castelo.

     Co rio Minho de paisaxe de fondo Melgaço esténdese desde o rio Minho ata as serras dá Peneda e do Soajo.

     O viño é o seu gran embaixador e as festas e romarías populares una das súas maiores atraccións.

    Posúe unha gran diversidade de valores culturais froito da súa ocupación ininterrompida, desde a prehistoria ata a actualidade.

     O legado arqueolóxico de Melgaço é rico e diverso, con monumentos megalíticos, arte rupestre e castros e monumentos ligados á arquitectura relixiosa, civil e militar como igrexas castelos e pontes,sendo o seu expoñente máis coñecido o castelo que preside a localidade.

     Sen esquecernos dos seus paços e casas señoriales esparexidos por todo ou concelho.

      E ademais do seu patrimonio construído, que por se só, xa merece a visita, en Melgaço tamén gozaremos da súa gastronomía, paisaxes e tradicións.

      Melgaço conta cunha moderna rede museológica composta por catro museos dedicados á historia e etnografía local ademais dun espectacular museo do cinema,con valiosas pezas de exposicion.

      Tamen e digna de mención a súa igrexa matriz construída no século XII.

         Moi interesantes son os edificios románicos da igrexa do Convento de Paderne, Chaviaes e Nossa Senhora dá Orada.

      Merece unha visita a bonita aldea de Castro Laboreiro,co seu castelo roquero e as súas numerosas pontes. Neste lugar hai unha raza autóctona de can o Cao de Castro Laboreiro. 

     En Melgaço podemos visitar tamén a estancia termal, situada a 4 quilómetros, encerrada nun verde val, asi como tamén unha boa oportunidade para probar o famoso Bife à Melgaço ou o excelente cabrito ao forno. 

MAPA 

  

XOAN ARCO DA VELLA 

CAPELA DA NOSA SENHORA DA GRAÇA - CEIVÃES - MONÇAO

 CAPELA DA NOSA SENHORA DA GRAÇA

 CEIVÃES

MONÇAO 

 Badim
      Badim era unha freguesia portuguesa do municipio de Monção, distrito de Viana do Castelo.

Historia
       Situada ao nordeste do municipio de Monção, a trece quilómetros da sua capital, Badim é mencionada xa como freguesia en 1516 e pertenceu ao antigo municipio de Valadares ata a extinción de leste en 1855.

       Foi suprimida o 28 de xaneiro de 2013, en aplicación dunha resolución da Asemblea da República portuguesa promulgada o 16 de xaneiro de 2013 ao unirse coa freguesia de Ceivães, formando a nova freguesia de Ceivães e Badim.​

Patrimonio
     No patrimonio histórico-artístico da antiga freguesia destacan a igrexa parroquial e a casa solariega de Porteleira, co escudo dos Soares de Tagilde na fachada.​ 

 Monção
     Monção é unha vila raiana portuguesa no Distrito de Viana do Castelo, rexión Norte e subrexión do Minho-Lima, con cerca de 2 600 habitantes.

Xeografía
     Monção é a sede dun municipio que ten unha superficie de 211,51 km², e unha poboación, no ano 2001, de 19 957 habitantes.

     Limita ao norte con Galiza (Salvaterra de Miño), ao leste co municipio de Melgaço, ao sur con Arcos de Valdevez, ao suroeste con Paredes de Coura e ao oeste con Valença.

O concello está subdividido en 33 freguesías:
    Abedim
    Anhões
    Badim
    Barbeita
    Barroças e Taias
    Bela
    Cambeses
    Ceivães
    Cortes
    Lapela
    Lara

    Longos Vales
    Lordelo
    Luzio
    Mazedo
    Merufe
    Messegães
    Monção
    Moreira
    Parada
    Pias
    Pinheiros    

    Podame
    Portela
    Riba de Mouro
    Sá
    Sago
    Segude
    Tangil
    Troporiz
    Troviscoso
    Trute
    Valadares

      O punto máis alto é o Alto de Santo António, a 1 114 metros sobre o nivel do mar, na freguesía de Riba de Mouro.

Historia
     Monção recibiu un foro do rei Afonso III o 12 de marzo de 1261.

     A vila fíxose célebre no curso das guerras fernandinas debido á enérxica acción de Deu-la-Deu Martins, esposa do alcalde local, que atacou ás tropas castelás que asediaban a vila bombardeándoas cos últimos víveres que lles quedaban.

     Iso é o motivo polo cal, aínda hoxe, aparece no escudo de armas desta vila unha muller sobre unha torre sostendo un pan en cada man. Ao seu redor obsérvase, nunha bordadura, a divisa da vila, facendo referencia ao nome daquela heroína: Deus o deu. Deus o há dado  

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA 

A SANTA DA PEDRA - A COSTA - COUCIEIRO - PADERNE DE ALLARIZ

 A SANTA DA PEDRA

A COSTA

COUCIERIO 

PADERNE DE ALLARIZ

       No antigo camiño que sube desde O Moredo cara a Santa Mariña de Augas Santas, entre un mato de acacias, atópase esta santa, enriba dun penedo. 

     Foi encargada polo cura de San Vicente Antonio Cid, no ano 1790, segundo reza nunha inscrición gravada que di “Se hizo esta + santa imagen siendo cura don Antonio Cid ano de 1790”. Trátase posiblemente da cristianización dun lugar de culto céltico-druídico anterior.

       O penedo ten erosionada, de forma natural, unha curiosa forma que semella un oído, dentro da cal pódese ver auga. Ao parecer, esta nunca seca, algo moi estraño, pois a auga, á que se lle atribúen propiedades sandadoras, non nace no penedo, ao ser este unha peza solta.

      Relacionase este lugar co asento de Santa Mariña cando coidaba o gando.

     A esta santa fánselle multitude de ofrendas, polas xentes, mantendo a tradición dende antergo. Podemos ver velas acendidas, rosarios …

     A imaxe posúe unha decoración moi colorida, semellando máis unha imaxe de latinoamerica que da nosa cultura.

Tradición oral:
      Entre as xentes da zona circula unha lenda, da que se asegura a súa veracidade. Ao parecer, a un veciño ocorréuselle baixar a imaxe do monte, para tela mais preto da casa. Cargouna nun carro de vacas enriba dunhas gavelas de estrume e dispúxose a baixar. 

        Chegou un momento en que as vacas non quixeron seguir, e vendo que non o conseguía, agarrouna e baixouna el mesmo. Pero foi o peor que puido facer, pois desde aquel dia empezou a ter problemas, púxose enfermo, e incluso sufriu unha praga de piollos. Isto fixo recapacitar o veciño, que implorou o seu perdón, prometendo volver a imaxe a súa anterior posición, logrando afastar os males que o perseguían.

VIDEO 

MAPA

   

 Fuente: Web Patrimonio Galego

XOAN ARCO DA VELLA 

CAPELA DA SENHORA DA BOA NOVA - CEIVÃES - MONÇAO

 CAPELA DA SENHORA DA BOA NOVA

 CEIVÃES

 MONÇAO 

Ceivães
     Ceivães era unha freguesia portuguesa do municipio de Monção, distrito de Viana do Castelo.
Historia

Atravesada polo río Mouro, afluente pola esquerda do Miño, Ceivães conéctase coa freguesia lindeira de Barbeita polo medieval Ponche do Mouro (ou de Barbeita), no que en 1386 o rei D. João I reuniuse co seu futuro sogro, o Duque de Lancaster.

     Situada no extremo norte do municipio, a nove quilómetros da vila de Monção e separada de España polo río Miño, Ceivães pertenceu ao antigo concelho de Valadares ata a extinción de leste en 1855.

      Foi suprimida o 28 de xaneiro de 2013, en aplicación dunha resolución da Asemblea da República portuguesa promulgada o 16 de xaneiro de 2013 ao unirse coa freguesia de Badim, formando a nova freguesia de Ceivães e Badim.

Patrimonio
       No patrimonio histórico-artístico de Ceivães destaca a súa igrexa parroquial, cuxo corpo principal data do século XV, Cabe citar tamén a capela da nosa Señora da Agonía, edificada en 1790, a de N.ª Señora da Boa Nova, construída en 1761, e, na aldea de Valinha, as de San Benito e N.ª Sra. do Livramento, cun belo altar maior, en tons azul e dourado. 

      Na arquitectura civil, destacan as casas solariegas blasonadas coñecidas como Solar do Hospital (hoxe explotada como aloxamento de turismo rural) e Quinta dúas Abreus. 

 Monção
     Monção é unha vila raiana portuguesa no Distrito de Viana do Castelo, rexión Norte e subrexión do Minho-Lima, con cerca de 2 600 habitantes.

Xeografía
     Monção é a sede dun municipio que ten unha superficie de 211,51 km², e unha poboación, no ano 2001, de 19 957 habitantes.

     Limita ao norte con Galiza (Salvaterra de Miño), ao leste co municipio de Melgaço, ao sur con Arcos de Valdevez, ao suroeste con Paredes de Coura e ao oeste con Valença.

O concello está subdividido en 33 freguesías:
    Abedim
    Anhões
    Badim
    Barbeita
    Barroças e Taias
    Bela
    Cambeses
    Ceivães
    Cortes
    Lapela
    Lara

    Longos Vales
    Lordelo
    Luzio
    Mazedo
    Merufe
    Messegães
    Monção
    Moreira
    Parada
    Pias
    Pinheiros    

    Podame
    Portela
    Riba de Mouro
    Sá
    Sago
    Segude
    Tangil
    Troporiz
    Troviscoso
    Trute
    Valadares

      O punto máis alto é o Alto de Santo António, a 1 114 metros sobre o nivel do mar, na freguesía de Riba de Mouro.

Historia
     Monção recibiu un foro do rei Afonso III o 12 de marzo de 1261.

     A vila fíxose célebre no curso das guerras fernandinas debido á enérxica acción de Deu-la-Deu Martins, esposa do alcalde local, que atacou ás tropas castelás que asediaban a vila bombardeándoas cos últimos víveres que lles quedaban.

     Iso é o motivo polo cal, aínda hoxe, aparece no escudo de armas desta vila unha muller sobre unha torre sostendo un pan en cada man. Ao seu redor obsérvase, nunha bordadura, a divisa da vila, facendo referencia ao nome daquela heroína: Deus o deu. Deus o há dado  

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA