sábado, 10 de junio de 2017

PAZO DA MAROZA - PARADELA - MEIS

 PAZO DE A MAROZA
A MAROZA
PARADELA
MEIS


 Pazo da Moroza
     O Pazo da Moroza foi construído no século XVI. O edificio consta dunha torre ameada de tres pisos unida a unha á en forma de “L” de baixo e piso, á que antecede polo seu alzado principal unha plataforma elevada de xeito de zócolo. Atravesando o pórtico de entrada podemos ver os detalles das gárgolas pétreas, que sobresaen da parte alta dos esquinais da fachada.



     A torre posúe acceso mediante portalón que remata nos seus laterais por senllas seteiras. Na fachada posterior existen diversos engadidos.



     No interior podemos atopar elementos ao gusto da época: camas con dosel, antigua lareira e cheminea, mobles isabelinos, bodega e unha biblioteca.



     No exterior existe unha capela unida ao recinto amurallado con ameas, un pombal circular e un hórreo.



     Os arredores próximos á edificación están tratados a base de plataformas axardinadas moi coidadas e escalinatas. Os xardíns que o rodean están cuidados ao detalle: setos recortados, unha fonte central de pedra e liñas circulares no deseño dos camiños.



Paradela

     Santa María de Paradela é unha parroquia que se localiza no concello de Meis. Segundo o IGE, en 2016 tiña 934 habitantes (469 mulleres e 465 homes), o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 960 habitantes, e 2005, cando eran 1 006 veciños.



     A celebración da Semana Santa de Paradela foi declarada festa de interese turístico galego.


Patrimonio
     O pazo da Moroza é do século XVI. Ten planta en L, cunha torre ameada de tres pisos con dúas seteiras nos laterais. Pegada a ela hai unha plataforma elevada a xeito de zócolo. Na fachada ten gárgolas de pedra que sobresaen da parte alta dos esquinais da fachada. No interior consérvanse camas con dosel, a antiga lareira e cheminea, mobles isabelinos, bodega e unha biblioteca. O recinto ten unha capela unida ao muro exterior, un pombal circular e un hórreo.



     No lugar de Outeiro hai un peto de ánimas incrustado no muro dunha casa, cun nicho rematado en arco de medio punto cunha cruz. A fornela conserva restos de policromía.

  
Lugares de Paradela
     A Goulla, A Modia, A Moroza, A Raxadoira, As Portelas, Carregal, Casal do Río, Granxa do Sol, Lantañón, Liñares, Louriño, Mouxán, Muíño de Arriba, O Casal, O Cuartel, O Lugar, O Noval, Outeiro, Pedreira, Penaboi, Pompeán, Ponte Nova, Quintáns, Señoráns de Abaixo, Señoráns de Arriba, Vilanoviña



A Moroza
     A Moroza é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 40 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 22 eran mulleres e 18 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 47 veciños, e 2005, cando eran 46.


MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
Fuente: web patrimonio galego
XOAN ARCO DA VELLA

viernes, 9 de junio de 2017

SAN BERNABÉ PRESIDE O SUÍDO - A GRAÑA

SAN BERNABÉ PRESIDE O SUÍDO
SERRA DO SUIDO
A GRAÑA
COVELO

AÑO 2017
     Cuenta la leyenda que el Santo gustaba sentar en ese sitio para contemplar la sierra del Suído, que desde el lugar resulta realmente impresionante, también dice la leyenda que en ese lugar fue preguntado de donde quería ser si de Avión o A Graña el Santo contesto sin dudarlo que de A Graña de hecho es el patrón de este lugar y al que los Grañudos le tienen gran devoción, pero ya contaremos de las fiestas en otra ocasión.

AÑO 2017
     El tema fue que el lugar estaba practicamente olvidado y que muchos sabían de la leyenda pero no conocían el lugar, gracias a algún vecino y la ayuda inestimable de Mila y Carmen de A Graña llegamos al lugar recuerdo que aun costo un poco pero llegamos y lo contamos como siempre.

AÑO 2017
     Pero pocos días después sabemos por Mila que los vecinos viendo el abandono del lugar por  nuestras imagenes y conocido como Casa de San Bernabé tenían que dignificar el lugar y en pocos días estaban ya manos a la obra y estaban pensando ya en colocar una figura del Santo en el lugar para dar vida a la leyenda.

AÑO 2016
     Como veis en la imagenes la cosa no tardo nada y ya este domindo día 11 se va celebrar por todo lo alto un acto religioso de bendición y presentación del Santo y del lugar al que nosotros no faltaremos.


AÑO 2016
     Hoy nos sentimos muy felices de compartir este trabajo con vosotros y quiero felicitar a Carmen Mila y a todos y todas los vecinos de A Graña por ser quienes de mantener la leyenda y la tradición. FELICIDADES


 TRABAJO DE OCTUBRE DE 2016
VIDEO
VIDEO
CASA DE SAN BERNABE JUNIO 2017
MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
XOAN ARCO DA VELLA

jueves, 8 de junio de 2017

VIII ENCONTRO DE ARTESÁNS - VILAMOR - O COUREL

VIII ENCONTRO DE ARTESÁNS
VILAMOR
O COUREL


     Las calle de Vilamor se llenaron de vida y dinamismo en el encuentro de artesanos, desde primeras horas de la mañana fue un continuo ir y venir de gentes.


     En la muestra se dieron cita artesanos de toda la comarca que sorprendieron a los visitantes con su productos.


     Merecen la felicitación de este evento de la A.C. Fonte do Milagro, que contó con la colaboración del Concello de Folgoso do Courel.


     Personalmente me parecen importantes estas actividades para que el rural gallego que sufre un gran problema de despoblación este tipo de iniciativas sirven para que aunque sea en momentos puntuales dar a conocerlos y poder participar con sus gentes que de seguro nos hará entender.


     Durante este encuentro se presento también la novela de Sonia Garcia "TOCA", que como decía hace unos días nos transportara 2000 anos atrás en O Courel, la recomiendo.



      Para que no conozcan Vilamor ai dos citas obligadas un buen "xantar" en Casa Comerciante y pasarse obligatoriamente por la taberna A Cova da Moura, un santuario para pasar un rato cargándose de buenas energías.

MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
XOAN ARCO DA VELLA

PETO DE CENLLE - CENLLE - OURENSE

 PETO DE CENLLE
CENLLE
OURENSE


       Los petos de ánimas, los cruceiros y los hórreos son los tres referentes de lo que podríamos llamar los monumentos de arte menor de la arquitectura rural de Galicia.


     Para el arte mayor dejamos las iglesias, molinos, pazos y otras construcciones de carácter civil o militar como torreones, murallas, etc.



     Por los montes y valles de del sur de Galicia y del norte de Portugal, nos topamos con frecuencia con estas encantadoras expresiones del arte rural.




     Hoy le dedicamos nuestra atención a los petos de ánimas y pequeños monumentos piadosos que a los largo de los siglos, sobre todo desde a partir del XVII han ido surgiendo en pueblos y aldeas.


     Los petos de ánimas son esas pequeñas capillitas que se encuentran por lo general en los caminos y encrucijadas para honrar a las ánimas que esperan su liberación en el purgatorio en cuya hucha o peto depositan los fieles sus limosnas para financiar las misas que ayuden a llevarlos al cielo donde, ya en la gloria, intercederán por sus benefactores.



     Estos sencillos monumentos obra de los canteiros locales, suelen estar decorados con una representación de las pobre ánimas sumergidas en lenguas de fuego y en actitud suplicante, hacia su intercesor que suele ser un santo, San Antonio, por ejemplo, un obispo o la Virgen del Carmen, entre otros.



     También se encuentran, sobre todo en Portugal, construcciones de este tipo, pero no dedicadas a las ánimas del purgatorio sino a una devoción en particular, siendo bastantes frecuentes las relacionadas con Cristo cruficado.



     En Fornelos, que significa hornacina en gallego, tienen una dedicada a San Lorenzo.


MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube
XOAN ARCO DA VELLA

martes, 6 de junio de 2017

PRESENTACIÓN DE "TOCA" - VILAMOR - O COUREL

 PRESENTACIÓN DE "TOCA"
SONIA GARCÍA
VILAMOR
O COUREL


     El día tres de junio se presentó la novela Toca, de Sonia Garcia en Vilamor, fue durante el octavo encuentro de artesanos de la Sierra del Courel.



     El  marco  no podía ser mejor,porque Toca nos transporta  dos mil años atrás en lo que sería el Courel y sus gentes.



     La presentación se puede calificar de díez,con una puesta en escena en que castrexas y romanas dieron vida a la presentación,no podía ser de otra manera por que detrás estaba la mano de nuestra querida Carmen, la responsable  de a Cova da Moura que sí sabe cuidar los detalles y además de trabajadora incansable para que el Courel sea protagonista en la agenda cultural  de Galicia.



     A Sonia García decirle que Toca va a ser un exito, ya lo fue O Libro do Courel y Toca lo va a superar porque está escrita con pasión y amor al entorno donde se desarrolla la novela .



     Por nuestra parte agradecerle enormemente tanto éste libro como el anterior, porque nos acerca un Courel infinito, además de hacernos entender y comprender esta tierra y sus gentes


     
     Muchas gracias 

MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube

Fotos cedidas: Por Carmen, Sonia y Lupe
XOAN ARCO DA VELLA

domingo, 4 de junio de 2017

A LOBA BRANCA - LENDA - O COUREL

 A LOBA BRANCA
LENDA
O COUREL


      Preto dunha aldeíña do Courel, na provincia de LUGO, vivía unha manada de lobos que tiñan por xefa unha enorme loba branca.


     Un día os lobos levaron varios tenreiros dunha corte, así que as xentes da aldea decidiron dar unha batida para caza-los lobos. Cando os cans deron coa manada de lobos, a loba branca atacounos mentres o resto da manada fuxía, e inda que conseguiu matar algúns e librarse do resto non puido librarse das escopetas. Os homes arrincáronlle a pel pensando que poderían vendela pola rara cor.


     Aquela noite a xente espertou asustada por mor do preto que se oían os ouveos dos lobos. Cada vez oíanse máis preto ata que chegou un intre no que os lobos ouveaban nas portas das casas.


     Os homes saíron as fiestras coas escopetas para matalos pero só vían sombras que desaparecían na escuridade da noite, inda que non podían velos disparaban onde intres antes se movera unha sombra, pero non conseguiron que cesaran os ouveos.


     Ó saír o sol cesaron os ouveos, os homes buscaron os corpos dos lobos pero non atoparon nin rastro deles. Deron outra batida pero desta vez nin sequera viron ós lobos.


     A noite volveron os lobos pero non se conformaron con ouvear o pé da porta subiron os teitos das casas e puxéronse a ouvear na cheminea. Os ouveos soaban como se os lobos estiveran dentro da casa facendo tremer a todos polo medo. Algún pensando que os lobos lle entraran na casa botou fóra e nunca máis se soubo nada del.


     O amencer volveron cesa-los ouveos e con eles pararon tamén os tiros. A xente temerosa reuniuse na praza do pobo para decidir que facer.


     Algúns dicían de dar outra batida pero a maioría pensaban que non eran lobos senón demos e cos demos non valen as batidas porque non se lles pode matar. Andaban a discutir sen saber que facer cando unha muller con fama de meiga, berrou: -"¡¡veñen pola loba!!"... Calaron as voces e as miradas dirixíronse cara ela. -"Levade a pel ó claro que hai no medio do bosque", dixo. Logo achegouse o que matara a loba e ordenoulle: -"Leva o corpo e déitao sobre pólas de teixo de maneira que lle de o luar".


     O home fixo o que lle mandou a muller, mentres o resto da aldea preparábase para pasa-la noite.


     A noite volvéronse oír os ouveos dos lobos pero non soaban xa na aldea senón,  no claro do bosque onde deixaran a pel da loba. Os lobos rendíanlle o derradeiro homenaxe á quen fora a súa raíña.


     O raia-lo sol cesaron os ouveos e os veciños non volveron ver dende aquela noite á manada de lobos...Inda que nas noites de lúa chea pódense oír os seus ouveos e algúns aseguran que nesas noites pódese ver a luz da lúa a manada coa loba branca á cabeza.

MAPA

SÍGUENOS:
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube

Fuente: Galicia espallada
XOAN ARCO DA VELLA