HOMENAXE A ANTONIA MURADÁS - ASOCIACION DE VECIÑOS " A FONTE"

 HOMENAXE A ANTONIA MURADÁS 

ASOCIACION DE VECIÑOS " A FONTE"

Texto: Aldara Paz Portela

Fuente: Publicado Diario de Pontevedra

 Antonia Muradás, muller de mans salgadas

     A Asociación A Fonte renderá hoxe homenaxe a Antonia Muradás, A Chosquita, empacadora na postguerra, con motivo da celebración do Día da Muller Traballadora

     "Soñaba con ir á escola, pero non se podía. Había que traballar".

     Esa foi a dura realidade da postguerra. Antonia Muradás Muñiz, coñecida polo mote familiar "A Chosquita", foi unha das moitas mulleres –ou nenas naquel tempo– que tiveron que sacrificar a súa vida e os seus soños para que a súa familia puidese comer co pouco diñeiro que entón se gañaba nos traballos vinculados o mar.

     A pesar de todo iso, Antonia recoñece que tivo unha mocidade moi feliz. Unha época que este martes puido rememorar grazas a unha fotografía que lle entregaron as súas "veciñas de toda a vida" en Cantodarea Tesi Landín e Mari Tarrido, da Asociación A Fonte, que hoxe lle fará unha homenaxe con motivo do Día da Muller Traballadora.

     O acto terá lugar ás 18.00 horas enfronte do monumento da "Carrexadora", símbolo de loita e de todas as mulleres do mar.

     Alí entregaráselle un recordo a Antonia e despois celebrarase unha merenda no local da Comisión de Festas de San José situado en Concepción Arenal, á beira do Bar Apolo.

     "A Chosquita" era das máis altas do seu grupo de compañeiras, unhas dez. Da decena tan só permanecen vivas ela e a que saía ao seu lado, Elvirita "A Suela".

      Na foto, de 1951, tamén saía a sua avoa, Dores. "Acórdome perfectamente que a miña avoa pasaba por alí naquel momento e chamámola para que saíse connosco na foto", conta con añoranza.

     O traballo de Antonia e as súas compañeiras era o de empacadoras, no que case todas comezaron antes da maioría de idade.

     Dedicábanse a gardar e salgar o peixe, concretamente a carioca, para despois cargalo aos camións e distribuílos. "Era un traballo moi duro.

     Podías pasar toda a noite traballando e non ir a casa ata as doce do mediodía, porque dependía de se cho compraban ou non", relata a veciña de Cantodarea, que recorda que "o pouco que pagaban para o moito que faciamos". Por cada caixa, cinco pesetas.

     De feito, por descargar o sal dos coches "non nos pagaban". Tampouco tiñan nin vacacións nin seguro e só gañaban diñeiro se pescarbas pa manipular. 

     O oficio pasoulle factura, xa que nalgunha ocasión chegou a sufrir anemia.

     Pero xa aos 14 anos, as mans de Antonia sabían o que era estar en continuo contacto coa salitre e o sal máis puro. E é que pasaba horas no peirao secando bacallau.

     "Sempre intentaba acabar rápido para poder ir ao colexio. Logo cando se modernizou un pouco a técnica no peirao, tocábame ir a Cálaa do Sur, onde tamén se secaba, a vixiar que os gatos non llo comesen", recorda a homenaxeada, que aínda se cuestionou como puido aprender a ler e a escribir co pouco tempo que tiña para dedicarse a iso.

Aos 16 anos traballou na conserveira de Riestra e posteriormente, ata os 25, cando casou, foi empacadora. Pero Antonia seguiu traballando.

     Estivo polo menos 43 anos no emblemático Bar Lelé –que en 1952 colleron o seu marido e o seu cuñado– ata que se xubilou.

NOTA:

     Meu agrdecemento a AA.VV. A Fonte por convidarme o acto, moitas gracias.

VIDEO

Texto: Aldara Paz Portela

Fuente: Publicado Diario de Pontevedra

XOAN ARCO DA VELLA