jueves, 18 de marzo de 2021

PETROGLIFO DE LAMASUSÁN "DOUS" - LAMASUSÁN" MONTE ESPIÑO - AMOEDO - PAZOS DE BORBÉN

 PETROGLIFO DE MAMASUSÁN "DOUS"

MONTE ESPIÑO

LAMASUSÁN

AMOEDO

PAZOS BORBÉN

      O Concello de Pazos de Borbén ten uns 50 km² de extensión, dividido en oito parroquias.


     Limita cos concellos de Redondela, Fornelos de Montes, Soutomaior, Mondariz, Ponteareas e Mos.

Parroquias e lugares de Pazos de Borbén
Amoedo
     O Cabalo, O Carballiño, A Igrexa, Lamasusán, As Penas
Borbén
     Cuartos de Borbén, O Mosteiro, O Pousiño, Sequeiros
Cepeda
     A Alén, O Campiño, A Presa
A Ermida
     A Ermida
Moscoso
     Fraga do Rei, O Gorgoreiro, As Lombas
Nespereira
     Alvite, O Areeiro, Barcenal, O Galleiro, O Outeiro, Torrente, O Valado, Zoce
Pazos
     As Muras, Pazos
Xunqueias
     O Cabo de Raña, Casqueiros, A Chan, Eidos de Riba

AMOEDO (SAN SADURNIÑO)
     Situada na parte NO do Concello, linda cos municipios de Redondela e Soutomaior.

     Amoedo distribúese en catro barrios: Lamasusán, Carballiño, O Cabalo e A Igrexa.

     A súa poboación ronda os 528 habitantes.


     Esta parroquia caracterízase por ser a zona máis industrializada do concello, ó contar co único parque industrial de Pazos de Borbén


As voces das pedras
      O gran número de restos arqueolóxicos atopados nas terras de Pazos de Borbén, son sen dúbida un dos grandes tesouros cos que conta este municipio. O asentamento de culturas prehistóricas é moi evidente, dada a multitude de gravados rupestres e castros atopados na súa área xeográfica.

     Os primeiros xacementos arqueolóxicos atopados dan unha cronoloxía que vai dende o 3000 ó 1800 antes de Cristo, pero sen dúbida o marco cronolóxico que máis documentado está é a Idade de Bronce (1800 ó 600 a. d. C.). Nos séculos III e IV crese que Pazos de Borbén podería ser unha antiga poboación romana, coñecida como “Burbida”, pero hai desacordo entre os historiadores.


GRAVADOS RUPESTRES
     Atópanse en Pazos de Borbén multitude de gravados rupestres, importantes sináis de tempos antigos e testemuñas dunha historia da cal procedemos.

     Antano, según a visión popular das xentes, coñecíanse como Pedras das Mouras ou Pedras das Cruces, considerándose mensaxes dun misterioso pobo desaparecido

     De forma moi breve podemos sinalar os seguintes petroglifos ou insculturas.

AMOEDO
     Na parroquia de Amoedo son numerosos os lugares que teñen petroglifos de motivos xeométricos.

     Así temos “A laxe das cruces dos Carballiños”, os petroglifos de Masusán e os de Alvedosa, entre outros.

Latitude: 42.2956770617
Lonxitude: -8.55749984685 

MAPA

 

SÍGUENOS:

Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube

Fuente: Concello Pazos de Borbén

XOAN ARCO DA VELLA

PETROGLIFO DE LAMASUSÁN "UN" - MONTE ESPIÑO - AMOEDO - PAZOS DE BORBÉN

PETROGLIFO DE LAMASUSÁN "UN"

LAMASUSÁN

MONTE ESPIÑO

AMOEDO

PAZOS DE BORBÉN

 

     O Concello de Pazos de Borbén ten uns 50 km² de extensión, dividido en oito parroquias.


     Limita cos concellos de Redondela, Fornelos de Montes, Soutomaior, Mondariz, Ponteareas e Mos.

Parroquias e lugares de Pazos de Borbén
Amoedo
     O Cabalo, O Carballiño, A Igrexa, Lamasusán, As Penas
Borbén
     Cuartos de Borbén, O Mosteiro, O Pousiño, Sequeiros
Cepeda
     A Alén, O Campiño, A Presa
A Ermida

     A Ermida
Moscoso
     Fraga do Rei, O Gorgoreiro, As Lombas
Nespereira
     Alvite, O Areeiro, Barcenal, O Galleiro, O Outeiro, Torrente, O Valado, Zoce
Pazos

     As Muras, Pazos
Xunqueias
     O Cabo de Raña, Casqueiros, A Chan, Eidos de Riba

AMOEDO (SAN SADURNIÑO)
     Situada na parte NO do Concello, linda cos municipios de Redondela e Soutomaior. 

     Amoedo distribúese en catro barrios: Lamasusán, Carballiño, O Cabalo e A Igrexa. 

     A súa poboación ronda os 528 habitantes.


     Esta parroquia caracterízase por ser a zona máis industrializada do concello, ó contar co único parque industrial de Pazos de Borbén


As voces das pedras
      O gran número de restos arqueolóxicos atopados nas terras de Pazos de Borbén, son sen dúbida un dos grandes tesouros cos que conta este municipio. O asentamento de culturas prehistóricas é moi evidente, dada a multitude de gravados rupestres e castros atopados na súa área xeográfica.

     Os primeiros xacementos arqueolóxicos atopados dan unha cronoloxía que vai dende o 3000 ó 1800 antes de Cristo, pero sen dúbida o marco cronolóxico que máis documentado está é a Idade de Bronce (1800 ó 600 a. d. C.). Nos séculos III e IV crese que Pazos de Borbén podería ser unha antiga poboación romana, coñecida como “Burbida”, pero hai desacordo entre os historiadores.


GRAVADOS RUPESTRES
     Atópanse en Pazos de Borbén multitude de gravados rupestres, importantes sináis de tempos antigos e testemuñas dunha historia da cal procedemos.

     Antano, según a visión popular das xentes, coñecíanse como Pedras das Mouras ou Pedras das Cruces, considerándose mensaxes dun misterioso pobo desaparecido.

     De forma moi breve podemos sinalar os seguintes petroglifos ou insculturas.

AMOEDO
     Na parroquia de Amoedo son numerosos os lugares que teñen petroglifos de motivos xeométricos.

     Así temos “A laxe das cruces dos Carballiños”, os petroglifos de Masusán e os de Alvedosa, entre outros.

Latitude: 42.2956770617
Lonxitude: -8.55749984685

MAPA

 

SÍGUENOS:

Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube

 

Fuente: Concello de Pazos de Borbén

XOAN ARCO DA VELLA


martes, 16 de marzo de 2021

MUÍÑO VELLO - RÍO BARBEIRA - O CABANIÑO - A LAMA

 MUÍÑO VELLO

RÍO BARBEIRA

O CABANIÑO

A LAMA

      O principal atractivo turístico que ofrece A Lama, son os espazos naturais cos que contan cada unha das dez parroquias que compoñen o municipio como as beiras dos ríos Verdugo, Xesta e Seixo con praias fluviales nas que a afluencia de visitantes é aínda moi llevadera.


     No Verdugo hai tamén cotos de caza e pesca. Non lonxe de alí atópase a área recreativa das Ermidas, na que se pode gozar dunha bela paisaxe.


     No aspecto monumental chaman a atención os vestixios que deixaron os primeiros pobladores do municipio nos montes de O Seixo, O Suído e Portela dá Cruz en forma de túmulos e mámoas, en Chan do Campo gravados rupestres e castros en A Lama, Gaxate e Xende.


     As igrexas parroquiales de Seixido e Xende cun altar gótico, son a arquitectura relixiosa máis representativa, ademais da igrexa barroca das Ermidas, do ano 1.624 con fachada churrigueresca.


     En canto á arquitectura civil, destaca ponte de Berducido formado por cinco arcos, baixo os que discorren as augas do río Oitavén.


     De enorme beleza, foi reconstruído no século XVII e aínda se pode contemplar parte da primitiva calzada romana.


     Destacan tamén algúns pazos e casas solariegas como a Casa do Pazo en Gaxate.


     O municipio de A Lama sufriu a emigración masiva a Méjico, Brasil e Alemania, fundamentalmente.


     Hoxe en día contribúen en gran medida a manter e mellorar a economía do concello, coa creación de novas edificaciones de calidade, que por outra banda, embellecen as poboacións do municipio.


     En A Lama atópanse as montañas máis altas da provincia de Pontevedra, como O Suído (onde aínda habita o lobo), desde algunha delas (Santa Mariña) vense ata as Rías Baixas.

     Este concello posúe ademais fermosas aldeas que conservan a arquitectura tradicional galega (algunhas delas deshabitadas), bosques autóctonos (onde ver manadas de cabalos salvaxes), ríos, fervenzas, rumbos de senderismo como O Foxo do Lobo ou a Fervenza da Freixa e Firveda e romarías e festas gastronómicas de interese.

MAPA

 

SÍGUENOS:

Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube

 

XOAN ARCO DA VELLA

 

lunes, 15 de marzo de 2021

CAPELA DE SAN ROQUE - PONTE DOS REMEDIOS - PONTEAREAS

CAPELA DE SAN ROQUE

PONTE DOS REMEDIOS

PONTEAREAS

Ponte dos Remedios ou de San Roque
     A ponte dos Remedios ou ponte de San Roque é unha ponte de época baixo medieval sobre o río Tea situada par da vila de Ponteareas. Deu o nome á vila de Ponteareas.


Localización
     Atópase na parroquia de San Miguel de Ponteareas, xusto á beira da vila. Grazas á ponte cruzábase o río Tea para entrar na vila dende o lado oeste. Outra ponte substitúe o tránsito rodado dende hai anos. Nun dos extremos da ponte atópase unha pequena capela dedicada a San Roque.

     A zona atópase hoxe axeitada como zona de lecer e baño polo concello malia ter unha contorna bastante degradada paisaxisticamente por mor á construción dalgunhas naves industriais, unha gran sala de festas e polo propio crecemento da vila.

      Moi preto, a uns dous quilómetros río arriba atopamos a praia fluvial da Freixa.


Descrición
     A ponte Vella de Ponteareas é de fábrica de cachotaría de granito ben conformada. Ten unha orixe romana, porén a ponte actual é de clara conformación medieval, como se pode constatar grazas aos abondosos sinais lapidarios que atopamos no perpiaño. Conta con catro arcos, tres ovais, con dous grandes tallamares contracorrente, que indican que a ponte foi erguida arredor dos séculos XIII ou XV posibelmente sobre os alicerces romanos. O camiño da ponte leva á unha pequena ermida en honra a San Roque, cuxa festividade é no mes de agosto.

Historia

     É unha das catro grandes pontes antigas do Tea. Historicamente formaba parte do antigo camiño real que unía Tui e despois Vigo con Ourense e Castela. A zona estivera habitada dende hai séculos, mostra disto témolo na abundancia de castros coma os de Troña ou o de Lira. Os romanos aproveitaron o vao areento existente para a construción dunha primeira ponte. Ademais, preto de Ponteareas existía unha importante vila romana na parroquia actual de Angoares. Pénsase que por aquí pasou, logo, unha vía romana, quizais a XIX, do itinerario de Antonino Pío, que comunicaba a capital da antiga Gallaecia: Bracara Augusta (actual Braga) coa importante cidade galaica de Asturica Augusta (actual Astorga).

     A ponte foi posibelmente destruída nalgunha enchente polo que se volveu construír sobre os fundamentos romanos arredor do século XIII. Tras varias restauracións chegou coa mesma estrutura aos nosos días. Hoxe o tránsito da estrada que entra en Ponteareas, a N-120 (Vigo-Ourense) non atravesa a ponte, pois nos anos 60 construíuse outra moi preto, tamén de granito, cun só arco para desaturar á vella.


Lendas
     Coma outras pontes galegas (mesmo a achegada ponte das Partidas), áchase relacionada coa lenda do bautismo anticipado, no que unha muller que non pode ter fillos, acudirá á media noite e pediralle ao primeiro camiñante de lle dicir unhas verbas rituais e verter auga do río no seu ventre cunha cunca atada cunha corda coma se fose un bautizo prenatal, mentres esta bota unha moedas no río. Despois do bautizo a muller debe convidar o home a un xantar feito por ela na mesma ponte. Ao rematar o xantar, cómpre tirar todos o restos, incluso os garfos, culleres etc, no río. Unha vez nado o meniño, este home ten que apadriñalo.


Estado de conservación
      O estado de conservación da ponte é bo. O tránsito de vehículos non está permitido dende hai anos, polo que é facilitada a súa conservación estrutural. Tamén se mantén o chan orixinal de lousas de granito. En 2011 o concello de Ponteareas, cun convenio coa Consellaría de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia, fai unha limpeza da ponte, para protexer e conservar a estrutura.

     Aínda se conserva parte dunha antiga calzada. É unha das catro antigas pontes do Tea, xunto coa ponte de Cernadela, a ponte das Partidas e mais a ponte de Fillaboa.

     A contorna da ponte está algo afectada por mor das edificacións que se teñen feito durante o século XX, en parte a causa do gran crecemento da vila.

MAPA 

 

SÍGUENOS:

Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
Instagram
YouTube

XOAN ARCO DA VELLA