BALNEARIO DE PONTE VILARIÑO
PONTE VILARIÑO
AGOLADA
O balneario sitúase nunha leira privada próxima ao área recreativa.
As augas sulfurosas de Caldelas de Vilariño, na parroquia agoladense do mesmo nome, brotan dunha fonte ornada cunha cabeza de león e enmarcada nun valado de ferro e pedra que aínda dan unha idea do esplendor que tivo este balneario aberto a mediados do século pasado e que pechou as súas portas a comezos da década dos 70.
As calidades do manancial foron descubertas a comezos do século XX por Campio Vilariño nunha leira da familia na que anos despois o seu fillo Antonio levantaría o balneario.
Como só dispoñía de habitacións para tomar os baños con calefacción grazas a un forno de leña os visitantes de Caldelas hospedábanse nos hostais e fondas do lugar, o que repercutiu, e moito, na economía de Agolada.
Ao balneario viñan ata veciños de Lugo, que ademais dunha contorna envexable onde relaxar corpo e mente tamén tiñan unha capela dedicada a Santa Lucía, da que hoxe non queda ningún rastro.
Coa xubilación de Antonio e da súa esposa, o balneario pechou as súas portas pero dunha forma simbólica, posto que as instalacións seguiron por moitos anos ao dispor dos veciños que quixesen coller auga da fonte.
De feito, as chaves do recinto custodiáronse durante moitos anos no merendero próximo. A día de hoxe, moi pouco queda xa do mobiliario da ducia de habitacións con que chegaron a contar as termas.
As súas portas mantivéronse abertas ao veciños pero tamén aos ladróns, que levaron case todas as bañeiras así como os inodoros e lavabos.
Permanecen loitando contra o paso do tempo os azulexos nas paredes e algún que outro marco das xanelas, cuxos cristais se perderon co paso dos anos.
A familia propietaria vive moi preto do lugar e descarta a súa reapertura debido ao enorme investimento que se necesita non só para reacondicionar as salas de baño, senón tamén para dotalo de habitacións e outros servizos de lecer. Con todo, Caldelas de Vilariño espertou fai uns anos a curiosidade dunha firma madrileña responsable dalgúns hoteis da Ribeira Sacra. O propio alcalde, exerceu de ligazón entre os donos e a empresa, aínda que finalmente o balneario non cambiou de mans.
Non cabe dúbida de que a súa remodelación supoñería un empuxón para a economía da comarca, dado que o balneario Baños dá Brea, é o único que explota en Deza as calidades das augas.
Non é a única xoia en contacto coa natureza que viviu tempos mellores. No veciño concello de Antas de Ulla o balneario de Frádelas tamén nunha leira privada e abandonado á súa sorte desde hai anos. Mellores tempos, e con diferenza, corren para o balneario de Baños dá Brea, en Merza, e o de Pambre, no municipio de Palas de Rei.
VIDEO
VIDEO
MAPA
Fuente: Faro de Vigo
Texto: SALOMÉ SOUTELO
XOAN ARCO DA VELLA
