RUINAS DA CAPELA DE SAN XOSÉ - MOALDE - SILLEDA

 RUINAS DA CAPELA DE SAN XOSÉ

MOALDE

SILLEDA

Ruinas da Capela de San Xosé

     As ruínas da Capela de San Xosé atópanse no lugar de San Xosé, na parroquia de Moalde, concello de Silleda. 

     Estes restos son testemuño dun pasado relixioso e arquitectónico que hoxe presenta un estado de avanzado deterioro e abandono.

Localización: 
     Sitúase seguindo a estrada cara á parroquia de Escuadro dende Moalde. 

      O lugar onde se ergue leva o nome do santo, San Xosé, reafirmando a importancia que tivo esta advocación na zona.

Contorno: 
      Atópase preto da igrexa parroquial de San Mamede de Moalde (1829), unha zona rica en patrimonio que inclúe un dos cruceiros máis antigos do concello, datado no século XVII.

Estado actual: 
      As imaxes e testemuños recentes describen as ruínas como "fermosos vestixios dun pasado" que están a piques de perderse totalmente pola falta de restauración e o paso do tempo.

      Hoxe en día, muros e cubertas presentan un estado ruinoso.

Acceso: 
      Dende Silleda, a ruta recomendada é a través de estradas locais cara a Moalde.

Rutas de sendeirismo: 
     A zona está integrada en rutas que percorren a Comarca do Deza, destacando polas súas vistas panorámicas dende puntos como o Miradoiro da Rocha.

VIDEO 

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA 

SANTUARIO DOS MILEGRES DE REQUIÁN - FRADES - A ESTRADA

 SANTUARIO DOS MILEGRES DE REQUIÁN

REQUIÁN

FRADES

A ESTRADA

Santuario dos Milagres de Requián
     O Santuario da Virxe dos Milagres de Requián, situado na parroquia de Santa María de Frades (A Estrada), é un destacado centro de devoción popular que se remonta ao século XVIII. 

     Construído nun lugar de paso de peregrinos cara a Santiago de Compostela, o templo destaca pola súa planta de cruz latina e o seu estilo barroco sinxelo.

Localización: 
     Lugar de Requián, Frades, A Estrada, Pontevedra.

Festividade principal: 
     Celébrase cada 28 de agosto, atraendo a miles de devotos que participan nunha das romarías máis multitudinarias da comarca.

Festividade (28 de agosto): 
     Celébranse diversas misas matinais e unha misa solemne á 13:00 horas con procesión.

Entorno: 

       O santuario dispón dunha área recreativa con fontes, mesas e alcornoques centenarios, ideal para o descanso dos romeiros.

     A devoción a esta Virxe é tan profunda que moitos fieis realizan o traxecto a pé como parte dunha promesa ou ofrenda. 

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA 

 

 

A PONTE NAFONSO - RÍO TAMBRE - OUTES - NOIA

 A PONTE NAFONSO

RÍO TAMBRE

OUTES - NOIA

       A Ponte Nafonso é unha das construcións medievais máis longas e senlleiras de Galicia, con case 270 metros de lonxitude. 

      Cruza o río Tambre na súa desembocadura, unindo os concellos de Noia e Outes na provincia da Coruña.

Orixe Real: 

      Crese que o seu nome honra ao rei Afonso IX, quen tería ordenado a súa construción inicial para evitar o cruce en barca pola ría. 

     Outras fontes falan dunha estrutura de madeira previa do século IX, baixo o reinado de Afonso II.

Estrutura: 

     Na actualidade conta con 20 arcos visibles (orixinalmente eran 27), algúns dos cales conservan o seu perfil oxival baixomedieval.

Reformas: 

     Foi remodelada en varias ocasións, destacando unha gran reconstrución entre 1842 e 1844 e unha restauración recente, rematada en 2022, para mellorar o seu estado e a accesibilidade.

Contorna Natural: 
      Situada ao final da ría de Muros e Noia, o lugar ofrece unhas vistas espectaculares do estuario do Tambre, ideal para a observación de aves acuáticas como garzas e patos.

Área Recreativa: 
     Na beira de Outes existe unha área fluvial perfecta para pasear ou descansar gozando da paisaxe.

Lendas Locais: 
       Cóntase que un estraño quebro na súa estrutura foi imposible de endereitar por ningún arquitecto, o que alimentou mitos sobre a súa construción.

      É unha parada obrigada para quen explore a comarca de Noia ou busque rutas históricas pola costa galega. 

VIDEO

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA 

CRUCEIRO DA RÚA GONZALO FERNÁNDEZ DE LA MORA E MON

 CRUCEIRO

DA RÚA GONZALO FERNÁNDEZ DE LA MORA E MON

RÚA  GONZALO FERNÁNDEZ DE LA MORA E MON

POIO

      Este monumento é un exemplo senlleiro da arquitectura relixiosa popular galega, situado nunha zona de gran valor patrimonial preto doutros fitos históricos do concello.

Características do Cruceiro
      É un cruceiro de tipo "Crucifixo", que destaca polos seguintes detalles.

Estrutura: 
     Levántase sobre unha plataforma cuadrangular de dous graos cunha peaña cúbica de arestas reballadas.

Fuste e Capitel: 
      O varal comeza con sección cadrada e pasa a ser octogonal. 

      O capitel está ricamente decorado con volutas, caras, caveiras e follas de acanto.

Anverso: 
     Mostra a Cristo crucificado con tres cravos, o pano de pureza anudado á dereita e o cartel do INRI.

Reverso: 
      Presenta a imaxe da Virxe María co neno no colo, coroada por figuras de anxos.

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA 

CRUCEIRO DO ADRO DO CONVENTO - CONVENTO DE SAN FRANCISCO - LOURO - MUROS

 CRUCEIRO DO ADRO DO CONVENTO

CONVENTO DE SAN FRANCISCO

LOURO

MUROS

      O Cruceiro do Adro do Convento de San Francisco, situado na parroquia de Louro, no concello de Muros (A Coruña), é un destacado elemento do patrimonio relixioso galego, datado no século XIX.

Cronoloxía: 
     Século XIX (1889, segundo a inscrición no fuste).

Estrutura: 
     É un cruceiro complexo formado por dous corpos.

Base: 
     Asenta sobre dúas gradas.

Corpo inferior: 
      Composto por oito columnas.

Corpo superior: 
      Composto por catro columnas cun capitel floreado

Remate: 
      A cruz latina ostenta unha imaxe da Virxe de medio corpo, mentres que a imaxe de Cristo atópase na cara oposta (segundo descricións da zona).

Inscrición: 
     No fuste ten gravada a data "1889". 

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA 

PETO DE SAN BRAIS - A IGREXA - IGREXA DE BRIALLOS - PORTAS

 PETO DE SAN BRAIS

IGREXA DE BRIALLOS

PORTAS

   Petos de Ánimas
     Os petos de ánimas son unha das manifestacións materiais do culto aos mortos, da devoción das ánimas; non deixa de falarnos das ideas moi profundas na mentalidade galega sobre a vida e a morte.

     Afirman os historiadores e etnógrafos que o peto de ánimas xorde despois do século XVI, na situación político-relixiosa da Contrarreforma, é entón cando aparece a idea do Purgatorio.

Segundo Castelao:
     "A nova devoción suprímeo a idea de castigo eterno".

      A mediados do século XVII, Galicia xa deixara de pensar no Inferno para que se entregue de cheo a idea do Purgatorio, do que os seus mortos queridos podían salvarse a forza de oracións e boas obras.

     A finalidade destes elementos populares é a de ofrecer ofrendas de todo tipo (flores, cera, patacas, millo, pan, aceite ...), ás ánimas que non atopan descanso no Purgatorio, para que alcancen a felicidade no Ceo; unha vez liberadas intercederán por quen fixo a ofrenda, e daban diñeiro para que o cura o administre e dixese misas polos defuntos.

     Os retablos das ánimas, os petos en que se pide a esmola durante a misa e as obras de cantería son manifestacións de culto ás ánimas.

     O estilo artístico , de cantería defínese como "popular"; os devotos coñecían perfectamente as formas e cores que querían e non lle pedían ao canteiro artesan outra cousa que facer a obra encargada coa súa mellor habilidade.

   Os petos unen arquitectura e escultura, e a súa estrutura divídese en tres partes:
- Estructura arquitectónica básica.
- Unha cavidade similar a unha capeliña que ocupa o eixe central e superior (buqueira).
- Unha cavidad case sempre na base da capeliña, tapada cunha lámina de ferro e un buraco para meter as ofrendas (Alxibeira).  

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA