Mostrando entradas con la etiqueta ARTE RELIGIOSO. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ARTE RELIGIOSO. Mostrar todas las entradas

martes, 3 de febrero de 2026

PETO DE SAN ROQUE - ALBERGUERIA - SAIÁNS - MORAÑA

 PETO DE SAN ROQUE

ALBERGUERIA

SAIÁNS

MORAÑA 

 A Alberguería
      A Alberguería é un lugar da parroquia de Saiáns no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas. 

      Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 103 habitantes (51 homes e 52 mulleres). 

Saiáns
      San Salvador de Saiáns é unha parroquia que se localiza no concello de Moraña na comarca de Caldas. 

      Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 1.451 habitantes (757 mulleres e 694 homes), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.375 habitantes. 

       Segundo o IGE, no 2021 a súa poboación ascendera ata os 1.885 habitantes, sendo 945 homes e 940 mulleres.

      No lugar de Santa Lucía aséntase a capitalidade do concello.

Lugares de Saiáns
      A Alberguería, A Barosela, O Buelo, A Chociña, Corrigatos, As Cortiñas, O Covelo, Mos, O Río, Sabadín, Saiáns, Santa Lucía de Moraña, Santa Margarida, Suigrexa 

Comarca de Caldas
       A comarca de Caldas é unha comarca galega situada na provincia de Pontevedra e a súa capital é Caldas de Reis. 

       Pertencen a ela os concellos de Caldas de Reis, Catoira, Cuntis, Moraña, Pontecesures, Portas e Valga. 

MAPA 

 

XOAN ARCO DA VELLA 

PETO-CAPELA DE SAN ROQUE - ALBERGUERIA - SAIÁNS - MORAÑA

 PETO-CAPELA DE SAN ROQUE

ALBERGUERIA

SAIÁNS

MORAÑA 

 A Alberguería
      A Alberguería é un lugar da parroquia de Saiáns no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas. 

      Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 103 habitantes (51 homes e 52 mulleres). 

Saiáns
      San Salvador de Saiáns é unha parroquia que se localiza no concello de Moraña na comarca de Caldas. 

      Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 1.451 habitantes (757 mulleres e 694 homes), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.375 habitantes. 

       Segundo o IGE, no 2021 a súa poboación ascendera ata os 1.885 habitantes, sendo 945 homes e 940 mulleres.

      No lugar de Santa Lucía aséntase a capitalidade do concello.

Lugares de Saiáns
      A Alberguería, A Barosela, O Buelo, A Chociña, Corrigatos, As Cortiñas, O Covelo, Mos, O Río, Sabadín, Saiáns, Santa Lucía de Moraña, Santa Margarida, Suigrexa 

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA 

lunes, 2 de febrero de 2026

ALTAR DE ÁNIMAS - IGREXA DE SALCEDO - PONTEVEDRA

 ALTAR DE ÁNIMAS

IGREXA DE SAN MARTIÑO

SALCEDO

PONTEVEDRA

 Iglesia de San Martiño de Salcedo
     A Igrexa de San Martiño de Salcedo  é unha igrexa de estilo neoclásico localizada no municipio da capital español de Pontevedra.

Localización
     A igrexa atópase no lugar da Igrexa, 32, na parroquia pontevedresa de Salcedo, a 2 quilómetros do centro urbano de Pontevedra e da avenida Josefina Arruti.

Historia
       A igrexa empezou a construírse en 1754. Pedro Javier Ulloa, párroco de Salcedo desde xuño do 1754 a febreiro de 1795 sufragou a construción da igrexa de San Martiño, a casa reitoral e o cemiterio da parroquia. O templo rematou de contruírse en 1774.​

      A igrexa conserva desde 1795 nun cenotafio próximo ao altar a reliquia do que se considera o corazón do Arcebispo Malvar, recoñecido polo seu labor como benefactor de Pontevedra e Salcedo, onde naceu.

      En 2025 finalizou unha importante restauración da igrexa de San Martiño, segundo proxecto do arquitecto Carlos Rosón, coa rehabilitación da bóveda (na que se detectaron algúns desprendementos en abril de 2018), o coro e a súa balaustrada, a fachada e a imaxe ecuestre de San Martín de Tours e o teitume. 

      A igrexa reabriu as súas portas despois de case sete anos pechada, o 11 de maio de 2025.

Descrición
     Estatua ecuestre de San Martín na parte superior da igrexa.

     O templo, cunha superficie de 296 metros cadrados, é de estilo neoclásico e ten planta de cruz latina. Está dedicado á advocación de San Martín de Tours.

     O exterior da igrexa destaca pola súa sobriedade e simetría. A súa fachada presenta unha estrutura de tres corpos verticais e dúas esveltas torres xemelgas laterais coroadas por cúpulas semiesféricas e cruces arzobispales. 

      A entrada principal está formada por unha portada adintelada con orelleiras superiores sostida por pilastras rematadas en florones.​ Entre as torres, o conxunto remátase cunha escultura ecuestre de San Martín de Circuítos.

     Sobre a porta principal, unha gran xanela rectangular con molduras enmarca o segundo nivel; por encima, un escudo sen labrar, probablemente reservado para as armas do arcebispo Malvar, coroa o conxunto. O remate adopta forma de piñón mixtilíneo, culminado por unha impoñente escultura de San Martín da cabalo, partindo a súa capa para ofrecerlla a un necesitado. A ambos os dous lados, álzanse torres de tres corpos: os dous inferiores, lisos e cuadrangulares, dan paso a un campanario con arcos de medio punto, rematado por un cupulín de pedra con cruz patriarcal e pináculos nas esquinas.

     A igrexa de San Martiño ten a peculiaridade que xunto á igrexa de San Bartolomé é o único templo católico pontevedrés que ten dous campanarios.

     No interior do templo, de cruz latina, as naves están cubertas por bóvedas de canón. O cruceiro é de grandes dimensións e máis alto que a nave.​ A imaxe de San Martín de Tours preside o altar maior, representado cos trazos idealizados de Manuel Ventura Figueroa, unha das figuras máis influentes do século XVIII. Destaca tamén no interior a imaxe de San José, obra do escultor Antonio Pernas. 

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA 

PETO DE BOEDES - BOEDES - LOBÁS - O CARBALLIÑO

 PETO DE BOEDES

BOEDES

LOBÁS

O CARBALLIÑO 

     Os petos de ánimas, os cruceiros e os hórreos son os tres referentes do que poderiamos chamar os monumentos de arte menor da arquitectura rural de Galicia.

     Para a arte maior deixamos as igrexas, muiños, pazos e outras construcións de carácter civil ou militar como torreóns, murallas, etc.

     Polos montes e vales do sur de Galicia e do norte de Portugal, topámosnos/topámonos con frecuencia con estas encantadoras expresións da arte rural.

      Hoxe adicámoslle a nosa atención aos petos de ánimas e pequenos monumentos piadosos que ao longo dos séculos, sobre todo a partir do XVII han ir xurdindo en pobos e aldeas.

     Os petos de ánimas son esas pequenas capeliñas que se atopan polo xeral nos camiños e encrucilladas para honrar ás ánimas que esperan a súa liberación no purgatorio en cuxa hucha ou peto depositan os fieis as súas esmolas para financiar as misas que axuden a levalos ao ceo onde, xa na gloria, intercederán polos seus benefactores.

     Estes sinxelos monumentos obra dos canteiros locais, adoitan estar decorados cunha representación das pobres ánimas mergulladas en linguas de lume e en actitude suplicante, cara o seu intercesor que adoita ser un santo, San Antonio, por exemplo, un bispo ou a Virxe do Carmen, entre outros.

     Tamén se atopan, sobre todo en Portugal, construcións deste tipo, pero non adicadas ás ánimas do purgatorio senón a unha devoción en particular, sendo bastantes frecuentes as relacionadas con Cristo cruficado.

     En Fornelos, que significa hornacina en galego, teñen unha dedicada a San Lorenzo.

MAPA 

 

XOAN ARCO DA VELLA 

PETO DE SANTALLA - IGREXA DE SANTA EULALIA - O SAVIÑAO

 PETO DE SANTALLA

IGREXA DE SANTA EULALIA

O SAVIÑAO 

     Os petos de ánimas, os cruceiros e os hórreos son os tres referentes do que poderiamos chamar os monumentos de arte menor da arquitectura rural de Galicia.

     Para a arte maior deixamos as igrexas, muiños, pazos e outras construcións de carácter civil ou militar como torreóns, murallas, etc.

     Polos montes e vales do sur de Galicia e do norte de Portugal, topámosnos/topámonos con frecuencia con estas encantadoras expresións da arte rural.

     Hoxe adicámoslle a nosa atención aos petos de ánimas e pequenos monumentos piadosos que ao longo dos séculos, sobre todo a partir do XVII han ir xurdindo en pobos e aldeas.

     Os petos de ánimas son esas pequenas capeliñas que se atopan polo xeral nos camiños e encrucilladas para honrar ás ánimas que esperan a súa liberación no purgatorio en cuxa hucha ou peto depositan os fieis as súas esmolas para financiar as misas que axuden a levalos ao ceo onde, xa na gloria, intercederán polos seus benefactores.

     Estes sinxelos monumentos obra dos canteiros locais, adoitan estar decorados cunha representación das pobres ánimas mergulladas en linguas de lume e en actitude suplicante, cara o seu intercesor que adoita ser un santo, San Antonio, por exemplo, un bispo ou a Virxe do Carmen, entre outros.

     Tamén se atopan, sobre todo en Portugal, construcións deste tipo, pero non adicadas ás ánimas do purgatorio senón a unha devoción en particular, sendo bastantes frecuentes as relacionadas con Cristo cruficado.

     En Fornelos, que significa hornacina en galego, teñen unha dedicada a San Lorenzo.

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA