TUMBAS MEDIEVAIS DO CASTRO DE SAN LOURENZO - CEREIXA - A POBRA DE BROLLÓN

 TUMBAS MEDIEVAIS 

DO

CASTRO DE SAN LOURENZO

SAN PEDRO DE CEREIXA

A POBRA DO BROLLÓN

 Castro de San Lourenzo
       O castro de San Lourenzo presenta un perímetro total de preto de 8.800m2. O asentamento presenta un primeiro recinto circular cinguido por unha potente muralla aterraplenada.

     Nalgúns tramos aínda se enxerga o muro de cachotería da cara externa da muralla, ergueita a base de coios de cuarcita.

       O acceso á croa probablemente se ubica na estrema NE onde se empraza a cota máis alta do castro e quizais se ubique un torreón defensivo vencellado á porta.

      Como singularidade cómpre remarcar a presenza dunha sorte de muradella discontinua en dirección N-S que divide a croa en dúas partes, e que non se corresponde cun valado de linde xa que non ten nada que ver co parcelario tradicional da zona.

      Castro d’Alende ou San Lourenzo é un sitio arqueolóxico que se atopa na parroquia de San Pedro de Cereixa (Pobra de Brollón, Lugo) sobre a marxe dereita do río Sáa na pequena dorsal que serve de transición entre a penichaira de A Chá de Castro e o val fluvial.

       O castro, é un poboado fortificado ergueito trala conquista romana para albergar os traballadores nas explotacións auríferas da bisbarra entre os séculos I-II da nosa era. 

      Probablemente estivo vencellado tamén á metalurxia do ferro, polo que se trataría dun poboado especializado dentro da rede de castros que controlaban a minería nas bacías sedimentarias dos ríos Lor, Sáa e Cabe.

     En época medieval a poboación labrega de Cereixa construíu unha ermida na honra de San Lourenzo, que foi rehabilitada en 1876 para caer despois no abandono. A fins dos anos 60 e comezos dos anos 70 a ladeira suroeste do castro viuse afectada por unha explotación de grava e area. Actualmente a superficie do castro está ocupada por vexetación autóctona (nomeadamente carballos) e monte baixo.

      A este primeiro recinto xúnguese pola cara E unha segunda muralla que acouta un espazo de reducidas dimensións, nada semellante ás terrazas que adoitan formar parte dos poboados fortificados da Idade do Ferro.

           No extremo S, case sobre o parapeto, sitúase a bocamina coñecida como O Burato dos Mouros. Este é un elemento que consideramos diagnóstico para defender a cronoloxía romana do xacemento.

        Nas coroas mineiras do NW adoitan documentarse prolongacións de foxos e murallas para abranguer dentro dos recintos recursos hídricos e mineiros importantes. Sos os chamados brachia, liñas de defensa que aseguraban a conexión da estrutura fortificada principal con outras estruturas de fortificación secundarias e/ou determinados puntos estratéxicos.

      Este sistema de brachium (liñas de fortificación saíntes do recinto fortificado cun propósito defensivo prático) documéntase mesmo en establecementos militares romanos do NW.

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA

LAGAR RUPESTRE DE PAZOS DE ERMOS - PAZOS DE ERMOS - A PENA - CENLLE

 LAGAR RUPESTRE

DE

PAZOS DE ERMOS

A PENA

CENLLE

A Pena
       San Lourenzo da Pena é unha parroquia do concello de Cenlle, provincia de Ourense. 

        Segundo o IGE en 2013 tiña 119 habitantes (64 mulleres e 55 homes), 73 menos ca en 1999.

        Limita coas parroquias de Esposende ao sur, a de Cenlle ao leste, as de Osmo e San Clodio ao norte e a de Bieite ao oeste. A igrexa de San Lourenzo está situada a medio camiño entre as aldeas da parroquia con estradas cara a Lentille, onde está a Casa Grande de Lentille, Roucos e Cuñas, onde está situado o santuario na honra de San Bieito. O curado é de entrada e ten por anexo o de Esposende.

Patrimonio
      Houbo nesta freguesía un castelo do Conde de Ribadavia.
      A Casa Grande de Lentille é un pazo situado no lugar de Lentille.

       Hai tres cruceiros na parroquia: un xusto ao lado da parroquia, outro na estrada de Lentille e outro en Cuñas.
       O Santuario de San Bieito de Cuñas.
      A casa reitoral de San Lorenzo, tamén de fábrica románica, atópase en ruínas.

Lugares da Pena

   Cacabelos, O Coedo, Cuñas, Lentille, Pazos Ermos, Roucos, San Lourenzo

Comarca do Ribeiro

        A comarca do Ribeiro é unha comarca galega situada na provincia de Ourense no curso medio do río Miño, que a percorre de nordeste a suroeste. 

       A súa capital é Ribadavia, e a ela pertencen os concellos da Arnoia, Avión, Beade, Carballeda de Avia, Castrelo de Miño, Cenlle, Cortegada, Leiro, Melón e Ribadavia. Dálle nome ao viño do Ribeiro.

      Ocupa unha superficie de 406,92 km², nos que viven 15.571 habitantes (2020). Por ela transcorren tamén os ríos Arnoia e Avia. O Miño está represado nos encoros de Castrelo de Miño e da Frieira. 

      Existen varios balnearios que aproveitan as augas. Desde a Serra do Suído e Faro de Avión, ao oeste, onde se chega ao 1.000 m de altitude, o relevo descende até só 97 m en Ribadavia e Arnoia.  

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA

CASTRO DE OS CASTELOS - GALEZ - ENTRIMO

 CASTRO DE OS CASTELOS

GALEZ

ENTRIMO

Galez
     San Fiz de Galez é unha parroquia do concello de Entrimo, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense.

     No ano 2007 tiña 264 habitantes, dos cales 127 eran homes e 137 mulleres.

Lugares de Galez
     Asperelo, A Feira Vella, Galez, Olín, As Quintáns

Entrimo
      Entrimo é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca da Baixa Limia. 

      En 2014 tiña 1323 habitantes, segundo o padrón municipal (1386 en 2003). O seu xentilicio é «entrimés».

Xeografía
       O concello, de 85,43 km², abrangue 5 parroquias e 18 lugares. Limita ao norte con Melgaço (Portugal), ao nordeste con Lobeira, ao sueste con de Lobios a través do río Limia (encoro de Lindoso no sur), e ao oeste con Arcos de Valdevez a través do río Barcia e con Castro Laboreiro (Melgaço).

      É un concello de orografía montañosa, cunha altitude media de 511,4 m sobre o nivel do mar. Ao oeste do concello están as serras do Quinxo, e ao leste a serra de Queguas (extremo Oriental).

Patrimonio
      Entre o seu patrimonio destaca a igrexa de Santa María a Real.

Parroquias de Entrimo    
      Entrimo (Santa María a Real), Galez (San Fiz), A Illa (San Lourenzo), A Pereira (San Facundo), Venceáns (San Tomé)

Comarca de Baixa Limia
       A Baixa Limia é unha comarca galega situada na provincia de Ourense. Pertencen a ela os concellos de Bande, Entrimo, Lobeira, Lobios e Muíños.

      Limita ao oeste, ao sur e ao sueste con Portugal, ao norte coa comarca da Terra de Celanova e ao leste coa comarca da Limia.

VIDEO

MAPA

 

XOAN ARCO DA VELLA

 

CASTRO DE CAMEIXA - CAMEIXA - BOBORÁS

 CASTRO DE CAMEIXA

CAMEIXA

BOBORÁS

CASTRO DE CAMEIXA
        Asentamento fortificado da Idade do Ferro cunha ocupación continuada dende os séculos VI a. C. ata o I d. C. (época romana).

      Trátase dun castro de referencia obrigada na bibliografía especializada debido aos estudos nel realizados e aportar datacións absolutas de C14.

        Cameixa presenta un recinto principal superior de forma ovalada que mide uns 90 m. de norte a sur e uns 130 m. de este a oeste e circunscrito por un terraplén pronunciado que nalgúns puntos pode acadar os 20 m. de alto.

      Polo sur e polo suroeste deste recinto principal aparece un antecastro duns 25 m. de ancho máximo previsto dun terraplén duns 15 m. de alto.

      Diante deste antecastro, polo oeste, hai outro terraplén en dirección norte, a xeito de posible entrada a este recinto .

       Foi escavado entre os anos 1944 e 1946 por F. López Cuevillas e X. Lorenzo Fernández deixando ao descuberto parte dun tramo de muralla (lenzo exterior e interior) xunto con dúas construccións circulares e unha cuadrangular.

      Descubríronse restos das construccións máis antigas xa que apareceron algúns anacos de barro misturado con palla e material cerámico pertencentes a distintos cacharros desa época.

       Polo que respecta ás construccións circulares, indicar que á de tamaño máis grande se superpuxo outra construcción cadrangular o que se interpreta como unha reocupación do castro en momentos posteriores, probablemente na derradeira fase da época castrexa e romana.

      Apareceron fragmentos de varios recipientes cerámicos (xarras, cuncas, pratos…) xunto con morteiros,muíños de man para moer (apareceron landras e legumes carbonizadas) e outros obxetos metálicos como fíbulas (broches), restos de fouces, cravos… indispensables na vida cotiá das persoas que poboaron este asentamento.

Cameixa
       San Martiño de Cameixa é unha parroquia que se localiza no concello de Boborás.

        Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 316 habitantes (159 homes e 157 mulleres), distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2000 cando tiña 349 habitantes.

Xentilicio
      O seu xentilicio é cameixeiro.

Patrimonio
      A igrexa de San Martiño de Cameixa mestura varios estilos, destacando a ábsida románica, o reloxo de Sol e os canzorros situados baixo o beiril.

Lugares de Cameixa
   Cameixa, Córneas, O Currelo, O Domo, Figueiroa, Gontelle, A Granxa, Leboreira, Morouzón, O Outeiro, Parada, A Petada, Salceda, San Bartolomeu, San Cristovo, Vilanova

Comarca do Carballiño
      A comarca do Carballiño é unha comarca galega situada na provincia de Ourense.

      Toma o nome da súa vila principal. Pertencen a ela os concellos de San Amaro, Beariz, Boborás, O Carballiño, San Cristovo de Cea, O Irixo, Maside, Piñor e Punxín.

VIDEO

MAPA

 

Fuente: Web ribeirocarballino.com

XOAN ARCO DA VELLA